หนึ่งเดือนต่อมา…
(WARM TALK)
“ถ้าครบสามเดือนมอร์ฟีนยังไม่ฟื้น พ่อจะปล่อยให้มอร์ฟีนจากไป” พ่อของมอร์ฟีนพูดขึ้นมา ตอนนี้ท่านนั่งข้างเตียงของมอร์ฟีน แล้วก็ลูบไล้ที่ศีรษะของมอร์ฟีนไปด้วย ท่านซูบผอมเพราะตรอมใจไม่ต่างจากผม
“ไม่ครับ ผมไม่ยอม” ผมพูดเสียงแข็ง จู่ ๆ จะมาปล่อยให้เมียของผมตายได้ยังไง ผมไม่ยอมหรอก มอร์ฟีนต้องกลับมาหาผม
“บางทีก็ต้องยอมรับความจริงนะวอร์ม ที่จริงลูกสาวของพ่ออาจจะตายตั้งแต่ที่ห้องอบขนมแล้ว”
“ไม่จริงครับ มอร์ฟีนไม่มีทางทิ้งผม เธอยังไม่ตาย เธอแค่หลับ เดี๋ยวเธอก็ตื่น มอร์ฟีนแค่อยากจะพัก มอร์ฟีนแค่เหนื่อยเท่านั้นเอง” เท่าไหร่ล่ะ ต้องพูดเท่าไหร่ ต้องพูดอะไรบ้างพ่อของมอร์ฟีนถึงจะเชื่อว่ามอร์ฟีนจะกลับมา
ทำไมท่านไม่มีความเชื่อแบบที่ผมนั้นเชื่อ
“พ่อรู้ดีว่าร่างกายของลูกสาวพ่อเป็นยังไง วอร์มควรพักผ่อนบ้างนะ” พ่อของมอร์ฟีนพูดจบก็เดินออกไป ภายในห้องจึงเหลือแค่เพียงผมกับเธอ
ทำไ
