ผมค่อย ๆ ปรับการมองเห็นหลังจากที่รู้สึกตัวว่ายังมีชีวิตอยู่
นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมหลับไป
เพดานสีขาว นั่นคือสิ่งที่ผมมองเห็นเป็นสิ่งแรก ผมหันมองรอบข้าง สภาพห้องมันคือห้องนอนที่บ้านป๊าของผม
แม่งเอ๊ย!
ผมขยับตัวจะลุก แต่ทั้งแขนทั้งขาของผมถูกล็อกไว้
นี่ทำบ้าอะไรกันวะ แล้วมอร์ฟีนล่ะ มอร์ฟีนเป็นยังไงบ้าง
ห้านาทีต่อมา…
แกร๊ก!
“ตื่นแล้วเหรอลูก หิวข้าวไหม” มัมเดินเข้ามาในห้องนอนผม ผมเหลือบมองใบหน้าของท่าน
ท่านมีรอยยิ้ม ท่านทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนเรื่องราวมันปกติ เหมือนผมไม่เคยสูญเสีย
“…”
“ปวดหัวไหมลูก มัมเป็นห่วงวอร์มมากเลยรู้ไหม วอร์มหลับนานมากเลยนะ คงเป็นเพราะร่างกายไม่ได้พักผ่อน พอได้พักก็เลยยาว” มัมเดินมาลูบที่หัวของผม ส่วนผมหันหน้าหนี
ผมแม่งไม่อยากจะคุยด้วย
“วอร์ม พูดกับมัมหน่อยสิ นี่แม่นะวอร์ม” ท่านเริ่มเสียงสั่น เพราะผมเมินเฉย คือผมต้องสนใจเหรอวะ ต้องสนคนที่ฉีดยาให้ผมห
