วันต่อมา…
(MORPHINE TALK)
“ทำไมลูกสาวของพ่อถึงมีน้ำตา” พ่อเดินมานั่งตรงหน้าฉันที่นั่งอยู่บนวีลแชร์
“แค่คิดถึงลูกค่ะ ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้น ป่านนี้ลูกของฟีนคงคลอดแล้ว” ฉันพยายามแล้วที่จะไม่ร้องไห้ แต่มันก็กลั้นไม่ไหว
ความหวังที่ตั้งใจจะกลับไปหาวอร์มมันพังลงเมื่อฉันได้ยินเรื่องราวที่พ่อพูดกับลูกน้องคนสนิท
ฉันอุตส่าห์ดีใจที่วอร์มรอฉันได้ และมั่นใจว่าฉันมีชีวิตอยู่ต่อ
วันที่ฉันฟื้น พ่อเล่าเรื่องราวช่วงที่ฉันหลับให้ฉันฟังทุกอย่าง ไม่ต้องถามว่าเสียใจมากแค่ไหน รู้แค่ว่าฉันนั้นโคตรเสียใจ ไหนจะฟื้นตื่นแล้วช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เพราะผลข้างเคียงของยาที่ฉีดเข้าร่างกายฉัน ไหนจะเรื่องที่พ่อบอกเล่าว่าตั้งแต่ที่ฉันหลับไปแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่หัวใจของฉันหยุดเต้น และเหมือนจะล้มเหลวไปหลายรอบ พ่อบอกว่าผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจให้ฉันหนึ่งครั้ง
พ่อบอกกับฉันว่าท่านเศร้าใจและกังวลมาก กลัวที่จะเสียฉันไป
ทุกอย่างที่พ
