สนามแข่งรถของสต๊อป
เวลา 16.45 น.
“ทำอะไรของมึง” ไอ้สต๊อปมันรีบถามเมื่อผมเดินมาที่ห้องควบคุมวงจรปิดของสนาม แล้วจากนั้นก็กดย้อนดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
“กูควรพูดว่าอะไรดี” ผมมองภาพที่จอแล้วพูดออกมานิ่ง ๆ เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาในสนามเป็นผู้หญิงที่ผมรักฉิบหาย และเธอยังไม่ตาย
พวกเพื่อนของผมมันได้พูด ได้คุยกับเธอ แต่กับผม ผมไม่ได้โอกาสนั้น
“มอร์ฟีนไม่ให้บอก” ไอ้สต๊อปมันพูดแล้วก็เดินออกจากห้องควบคุม
“แล้วมึงก็เชื่อ มึงเพื่อนกูไหมวะ มึงก็รู้ว่ากูคิดถึงฟีนแค่ไหน” ผมรีบเดินตามออกมาแล้วโวยวายใส่มัน
“แต่มึงมีคนใหม่ไง! กูรู้ว่ามึงคิดถึง แต่มึงเลิกรอ มึงเลือกที่จะเชื่อว่ามอร์ฟีนตาย แล้วมึงก็คบคนใหม่” ไอ้สต๊อปหันมาตะคอกใส่ผม
“มึงบอกฟีน?” หัวใจของผมมันเริ่มเต้นไม่ตรงจังหวะ ผมเหมือนคนมีความผิด เหมือนวัวสันหลังหวะ
“เปล่า… มอร์ฟีนรู้หมดทุกอย่าง ส่วนเรื่องที่มึงคบกับผู้หญิงคนนั้น มอ
