-บ้านมอร์ฟีน-
(MORPHINE TALK)
“พ่อกลับมาแล้ว สงสัยมารอวอร์ม” ฉันบอกและเอื้อมมือไปจับมือของวอร์มเพื่อเป็นการให้กำลังใจ ตอนนี้เรานั่งอยู่ในรถด้วยกันค่ะ
“โอเคไหมคะคุณสามี” ฉันจับที่แก้มของวอร์มเพราะดูเหมือนวอร์มจะเครียดเอามาก ๆ
“โอเคสิครับ พ่อฟีนคงไม่ใจร้ายถึงขนาดเอาปืนมาไล่ยิงวอร์มหรอกมั้ง” วอร์มจับมือที่ฉันจับแก้มของเขาไปจูบ แล้วบีบเบา ๆ เหมือนอยากได้กำลังใจ
“พ่อไม่ใจร้ายกับคนที่ฟีนรักหรอก ไปกันค่ะ” ฉันฉีกยิ้มให้กำลังใจ ณ ตอนนี้การที่เราสองคนเข้าใจกันคือกำลังใจสู้ต่อที่ดีที่สุด
“มอร์ฟีน”
“คะ” ฉันหันกลับไปมองวอร์ม ก่อนหน้านี้ฉันกำลังจะเปิดประตูรถลงจากรถเพื่อเผชิญหน้ากับพ่อ
“ขอดูดปากทีดิ” วอร์มพูดแค่นั้นแล้วก็จับท้ายทอยของฉัน โน้มหน้าเข้ามาหาประกบปากทันที จูบแบบเร่งรีบแต่มีความละมุนปะปน
“แค่รอยยิ้มกับจูบจากเมียทุกอย่างก็ดูโอเคเกินครึ่งแล้ว” วอร์มหอมแก้มฉันทั้งสองข้าง แล้วเราก็ลงจากรถ
