“เดี๋ยวฟีนขับเอง” ฉันรีบบอกเมื่อเดินมาถึงรถ
“ไม่ดีหรอกเดี๋ยววอร์มขับเอง”
“ระหว่างวอร์มกับฟีนตอนนี้ ฟีนคิดว่าฟีนอาการดีกว่าวอร์มเยอะเลยนะ” ฉันยิ้มและจับมือวอร์มเดินพาเขามาฝั่งคนนั่งข้าง และเปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่ง
“ลำบากฟีนเลย” วอร์มมองหน้าฉัน
“ลำบากอะไร เราสามีภรรยากันนะ มีสุขก็สุขด้วยกัน มีทุกก็ทุกข์ด้วยกันสิ สู้ ๆ นะคะคุณหมอ” ฉันส่งยิ้มและลูบที่แก้มของวอร์ม จากนั้นก็ปิดประตู พาตัวเองมาประจำที่คนขับ
ฉันเปิดเพลงเบา ๆ ในขณะที่วอร์มปรับเบาะเอนหลังลงเล็กน้อย
“แย่เนอะ” วอร์มพูดขึ้น หลังจากที่ฉันขับรถออกจากบ้านของป๊าคงคาได้สักพักใหญ่
“ครอบครัวที่ใครต่อใครมองว่ามันแสนอบอุ่น ที่ไหนได้โคตรน่าสมเพช คงคาผู้ยิ่งใหญ่ดูแลลูกน้องนับชีวิตไม่ถ้วน ไหนจะลูกหลาน แต่ลำพังแค่รักเมีย อยู่กับเมีย ซื่อสัตย์กับเมียเพียงคนเดียวกลับทำไม่ได้ แค่ดูแลใส่ใจผู้หญิงคนเดียวทำไมทำไม่ได้ โคตรทุเรศเลยว่ะ สร้างภาพฉิบหา
