สามวันต่อมา…
เวลา 12.30 น.
“กว่าจะมานะครับ นึกว่าลืมนอสไปแล้ว” เด็กผู้ชายตรงหน้า กำลังมีท่าทีเง้างอนฉันจนออกนอนหน้านอกตา
“น้อย ๆ หน่อยไอ้นอสนี่เมียอา” วอร์มวางข้าวของพลางพูดปราม
“อาวอร์มนี่เลี้ยงไม่เชื่องเลยนะครับ”
“ไอ้นอส!”
“นอสชักไม่อยากเจออาวอร์มแล้ว แทนที่จะรักนอส ขอบคุณนอสที่นอสให้กินเค้กหนึ่งคำ รู้งี้ไม่แบ่งดีกว่า ปล่อยให้นั่งเหงาหงอยจนแก่น่าจะดี” นอสส่ายหัวและเดินไปดูของที่วอร์มวางไว้ที่โต๊ะ ซึ่งมันคืออาหารและขนมหวานหลากหลายที่ฉันเตรียมมาไว้ให้นอส
“ถึงจะมาช้า แต่ของกินเยอะแบบนี้นอสให้อภัยครับ อาฟีนของนอสน่ารักที่สุด” รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นที่ใบหน้าของนอสเมื่อเขาได้เห็นของกินที่ฉันเตรียมมาเพื่อเขา
“แหม่ะ กูก็ช่วยไหม ไม่ชมบ้าง” เสียงของวอร์มพูด
“อาวอร์มนี่ขี้น้อยใจไม่เปลี่ยนเลยนะครับ นอสฝากอาฟีนดูแลเอาใจใส่ให้ความรักเยอะ ๆ หน่อยนะครับ” หลานชายตัวแสบของวอร์มนั่งพูดพลางหยิบขนมที่ฉั
