"ตอนนี้พิมประภาอยู่ที่ไหน" หลังจากที่มองจ้องใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ท่านก็เอ่ยถามประโยคนี้ออกมา
"ท่านอยากจะรู้ไปทำไมครับ" น้ำเสียงที่ชายหนุ่มถามกลับไปดูนิ่งเฉยแต่แฝงไว้ซึ่งอะไรหลายๆ อย่าง เพราะเขาพยายามที่จะไม่แสดงอาการพวกนั้นออกมาให้ใครเห็น
"พ่อทำผิดกับแม่ของเราไว้มาก จนเธอไม่ยอมให้อภัย หวังแค่ว่าชาตินี้ก่อนที่จะไม่มีลมหายใจ จะได้เจอกับเธออีกสักครั้ง" วิวัฒน์ค่อยๆ พูดออกมาทีละคำทีละประโยค เพื่อสื่อให้รู้ว่าเขาสำนึกผิดจริงๆ
"ผมเสียใจด้วยครับ..ท่านคงจะไม่ได้ทำตามสิ่งที่ฝันไว้หรอก" ยิ่งได้ยินแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เขากลั้นอารมณ์นั้นไว้ไม่ได้
มือเรียวของหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย เอื้อมไปกุมมือของเขาไว้ ถึงแม้ลูกหว้าจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ฟังจากน้ำเสียงที่ทั้งสองพูดคุยกัน เธอรู้ได้ในทันทีว่ามันต้องเป็นเรื่องอะไรสักอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตของพวกผู้ใหญ่
"แม่ผมตายไปแล้ว" โลกั
