รถซุปเปอร์คาร์สีดำสนิทคำรามกึกก้องขณะเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าคณะบริหารธุรกิจอย่างทรงพลัง แสงแดดสะท้อนเงาวับบนตัวรถดึงดูดสายตานักศึกษาที่เดินพลุกพล่านให้หยุดมองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะกลุ่มของเต้ อดีตเดือนคณะคนดังที่กำลังยืนถือชีทเรียนอยู่กับกลุ่มเพื่อน ทันทีที่รถจอดนิ่ง ความสงสัยก็เริ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ขนมผิงที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับพยายามจัดปกคอเสื้อชุดนักศึกษาให้สูงขึ้นจนแทบจะชิดใบหู เธอพยายามส่องกระจกเช็กครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อปิดรอยรักสีกุหลาบที่เพลิงจงใจฝากไว้เมื่อคืน
“เฮีย จอดไกลหน่อยก็ได้ค่ะ ผิงอายคนอื่นเขา” ผิงบ่นอุบอิบ ใบหน้าหวานแดงซ่านอย่างห้ามไม่ได้
“อายทำไม? หรือกลัวไอ้หน้าอ่อนนั่นมันเห็นรอยที่คอเธอ”
เพลิงกระตุกยิ้มร้าย แววตาคมกริบจ้องมองไปที่กลุ่มของเต้ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ไม่ไกล เขาดับเครื่องยนต์ก่อนจะเอื้อมมือไปเชยคางมนให้สบตา
“ยิ่งเธออาย เฮียยิ่งอยากจะประกาศให้โลกรู้วัน
