บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูที่กำลังมุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความเงียบที่มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะนุ่มลึกคลอเบาๆ เพลิงทำหน้าที่สารถีจำเป็น ฝ่ามือหนาบังคับพวงมาลัยเพียงมือเดียว ส่วนอีกข้างกุมมือเล็กของคนข้างกายไว้ไม่ยอมปล่อยตั้งแต่รถเคลื่อนตัวออกจากรีสอร์ต
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด
แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายทำให้ขนมผิงต้องหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นวีดีโอคอลจากพี่ชายสุดที่รัก คนตัวเล็กรีบกดรับสายทันที เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาใต้กรอบแว่นของตุลย์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ บ่งบอกว่าเขาคงยุ่งไม่น้อยในลุคนักธุรกิจกร้าวใจสาวๆ
“ว่าไงคะเฮียตุลย์?” ขนมผิงเอ่ยทักทายเสียงใส
“เป็นไงบ้างยัยตัวแสบ? ไปค่ายไกลถึงต่างจังหวัด ไม่คิดจะโทรหาที่บ้านเลยนะ รู้ไหมว่าม๊าบ่นคิดถึงลูกสาวจนหูเฮียชาหมดแล้ว” ตุลย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย “เห็นเพื่อนๆ เราลงรูปว่าขึ้นรถกลับกันหมดแ
