บรรยากาศภายในห้องอาหารของคฤหาสน์เลิศวิริยะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมนูโปรดที่คุณหญิงนวลปรางค์สั่งให้แม่ครัวจัดเต็มเพื่อต้อนรับทั้งลูกสาวและ ‘ว่าที่ลูกเขย’ คนโปรด เพลิงนั่งจิบน้ำชารออย่างใจเย็นอยู่ที่โต๊ะอาหาร จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินเข้ามา
“อ้าว! มาเร็วกว่าที่คิดนะไอ้เจ้าพ่อ”
ตุลย์ที่อยู่ในชุดลำลองหลังจากกลับมาถึงบ้านและจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เดินเข้ามายักคิ้วให้เพื่อนรักอย่างกวนๆ เพลิงไม่ได้ลุกขึ้นทักทาย เพียงแค่ยกแก้วน้ำขึ้นแทนการทักทายและกระตุกยิ้มมุมปาก
“ก็กูขับรถดี ไม่เหมือนมึงที่มัวแต่โอ้เอ้จนเกือบอดกินของอร่อย”
“หึ! บ้านกูไหมล่ะ? บ้านมึงก็อยู่ข้างๆ ไม่คิดจะกลับไปกินข้าวที่บ้านหรือไง”
ตุลย์แยกเขี้ยวใส่เพื่อนพลางหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ทั้งสองคนทักทายกันตามประสาเพื่อนซี้ที่รู้ไส้รู้พุง แต่แววตาที่จ้องมองกันนั้นแฝงไปด้วยการชิงไหวชิงพริบตลอดเวลา
“เอาละๆ เลิ
