เพลิงกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ส่งสายตาเขียวปัดใส่เพื่อนรักอย่างตุลย์ที่ลอยหน้าลอยตาเสวยสุขกับชัยชนะเล็กๆ บนโต๊ะอาหาร
สุดท้ายเจ้าพ่อค้าอาวุธผู้ยิ่งใหญ่ก็ต้องจำใจเอ่ยลาคุณเกริกพลและคุณหญิงนวลปรางค์กลับบ้านแต่โดยดี ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะในลำคอของตุลย์ที่ส่งท้ายมาตามลม
ทว่าคนอย่าง เพลิง อัคคีรินทร์ ไม่เคยยอมแพ้อะไรนานๆ…
เมื่อรถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสน์เตชะวรโชติสกุล ร่างสูงสง่าก้าวลงจากรถด้วยท่าทางมุ่งมั่น คุณหญิงพริมาที่กำลังนั่งเล่นอยู่บริเวณห้องโถงกลางเห็นลูกชายตัวดีกลับมาบ้านในรอบหลายวันก็ดีอกดีใจยกใหญ่
“ตายแล้วตาเพลิง! นึกว่าลืมทางกลับบ้านไปแล้วเสียอีกลูก”
เพลิงไม่พูดเปล่าเขาตรงดิ่งเข้าไปสวมกอดคุณหญิงพริมาอย่างออดอ้อน พลางซบหน้าลงกับไหล่ผู้เป็นมารดาเหมือนตอนเด็กๆ จนคุณอัคคีที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาข้างๆ ถึงกับต้องเหลือบสายตาข้ามขอบแว่นขึ้นมองลูกชายตัวดีด้วยความสงสั
