"พี่บัวหนีฟ้าใฉไปเที่ยว อกเหงน้องภีมเยย" ฟ้าใสลูกสาวของสายฟ้ากับแบมในวัยสองขวบนั่งมองลูกชายของภูกับเอรินอย่างใจจดใจจ่อ
"พรุ่งนี้พี่บัวก็กลับมาแล้วครับฟ้าใส" ภูบอกหลานสาว
"เย่ๆ ฟ้าใฉคิกถึงพี่บัว" ฟ้าใสดีใจกระโดดโลดเต้น
"ฟ้าใสไม่เสียงดังนะคะ เดี๋ยวน้องภีมตื่น" แบมบอกลูกสาวน้ำเสียงอ่อนโยน
"โอเคค่ะคุงแม่" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมทั้งทำท่าโอเค
"อาเอยิงเต็บมากไหมคะ" ฟ้าใสเดินมาเกาะเตียงคนไข้
"เจ็บมากเลยค่ะ"
"ฟ้าใฉเป่าให้เอาไหมคะ"
"ถ้าฟ้าใสเป่าให้อาเอรินต้องหายเร็วแน่ๆเลย"
"ยุงภูอุ้ม...เป่าปู้ๆ อาเอยิงหาย ปู้ๆ" ฟ้าใสชูสองแขนเรียวเล็กให้ภูอุ้มขึ้นไปบนเตียงที่เอรินนอนพักอยู่ ก่อนจะเป่าไปที่หน้าผากของเอริน
"อาเอรินหายเจ็บไปเยอะเลย ขอบใจฟ้าใสมากนะคะ ขออาเอรินหอมแก้มหน่อย" เอรินยิ้มอ่อนโยนแล้วหอมแก้มนุ่มนิ่มของฟ้าใส
"แล้วมึงจะไปหาไอ้เดลเมื่อไหร่" ภูถาม
"คงจะอาทิตย์หน้า กูกับแบมลาพั
