3 ปีผ่านไป
ภีม ภูตะวัน วัยสามขวบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของภูกับเอริน ที่กำลังเป็นเด็กช่างพูด ช่างซักช่างถามไปเสียทุกเรื่อง แต่เป็นเด็กที่มีเหตุผล อารมณ์เย็น น้อยครั้งนักที่จะเห็นภีมโกรธหรือแสดงอาการเอาแต่ใจ เป็นหลานสุดที่รักของคุณปู่อย่างดิษย์ และคุณย่าอย่างรสสุคนธ์ ที่ทั้งรักทั้งหลงหลานชาย
"คุงปู่ฮับอังนี้เยียกว่าอะไยฮับ" ภูตะวันเอ่ยถามดิษย์ผู้เป็นปู่ขณะกำลังช่วยกันปลูกต้นไม้ที่พึ่งซื้อมาใหม่หลังจากไปเดินเลือกซื้อกันในช่วงเช้าทั้งคุณปู่คุณย่าและคุณหลานชาย รสสุคนธ์นั่งปอกผลไม้อยู่บนเก้าอี้ ส่วนภูกับเอรินไปทำงานที่บริษัท
"บัวรดน้ำครับ" ดิษย์ตอบหลานชายตัวน้อย
"ชื่อเหมืองพี่บัวเยย แย้วอังนี้ล่ะฮับคืออาไย"
"พลั่วมือครับ"
"แย้วเอาไว้ทำไยฮับ"
"เอาไว้ตักดินแบบนี้ครับ" ดิษย์สาธิตการใช้งานให้หลานชายดู
"ภีมทำได้ไหมฮับ"
"ภีมอยากทำเหรอครับ ถ้าอยากทำภีมไปให้คุณย่าใส่ถุงมือก่อนนะครับ"
"ทำไมต้องใ
