“หนู หนูไม่รู้ค่ะ”
คนตัวบางก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับเขาอีก เพราะกลัวว่าน้ำตาที่เธอกำลังพยายามกลั้นมันเอาไว้ จะไหลออกมาประจานความรู้สึกของตัวเองให้เขาหัวเราะเยาะ
“ถ้าไม่รู้ ก็อย่าเลิกกันเลยนะ อยู่กับฉันก่อน ได้ไหม”
เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ดวงตาคมกริบที่เคยมีแต่ความดุดัน บัดนี้มันแลดูเว้าวอนเสียจนเธอใจอ่อนยวบ
“หมอน่าน..”
“นะ อยู่กับฉันก่อนได้ไหม อย่าเพิ่งทิ้งฉันไปเลยนะ มะลิ”
เสียงทุ้มแผ่วเบาราวกระซิบ ไหนจะดวงตาคู่นั้น ทำให้เธอใจอ่อนจริงๆ ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าเขาจะมีใคร ไม่ว่าเธอจะกลายเป็นผู้หญิงร้ายกาจเลวทรามแค่ไหน ขอแค่ยังมีเขาอยู่ข้างกันในตอนนี้ เธอยอมทั้งนั้น
“ค่ะ หนูจะอยู่กับหมอ”
“เด็กดี..”
มือใหญ่ช้อนท้ายทอยของเธอแล้วกดใบหน้าให้โน้มเข้ามาหาเขา แล้วกดจูบเคล้าคลึงกลีบปากนุ่มนิ่มหวานล้ำอย่างเชื่องช้าเนิบนาบชวนใจสั่น สาวน้อยหลับตาพริ้ม ยอมแล้วสิ้นที่จะอยู่ในความลับ
