แสงไฟอบอุ่นจากโคมในห้องนั่งเล่นสะท้อนเงาบนผนังห้องอย่างนิ่งงัน
อลิสนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา สวมเสื้อคุมตัวบาง
เธอไม่อยากนอน ไม่ใช่เพราะคำที่เขาสั่งไว้ในข้อความ แต่เพราะหัวใจของเธอ…มันไม่อยู่ในภาวะที่จะหลับได้เลย
เสียงนาฬิกาบอกเวลา 22:53 น.
“เขาไปทำอะไร…”
เธอพึมพำกับตัวเอง สายตาเธอมองโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่มีสายเข้า ไม่มีข้อความเพิ่ม
มีเพียงคำว่า “ผมมีเรื่องต้องคุยด้วย” ที่เธอไล่อ่านซ้ำกว่า 10 รอบแล้ว
อารมณ์ในอกสับสนระคนกัน
ไม่รู้ว่า ‘เรื่องนั้น’ จะทำให้เธอโล่งใจ หรือเจ็บใจ
เสียงเคาะประตู…สามจังหวะหนักแน่น
อลิสรีบลุกขึ้นทันที
เมื่อเปิดประตู ร่างสูงของธามก็ยืนอยู่ตรงหน้า
เขาสวมเสื้อโค้ตยาวทับชุดทำงาน ใบหน้าเคร่งเครียด แต่แววตาอ่อนลงทันทีที่เห็นเธอ
“ฉันคิดว่า…คุณจะไม่มาแล้ว”
อลิสพูดเสียงเบา
ธามไม่ตอบในทันที เขาถอดโค้ตออกช้า ๆ ก้าวเข้ามาในห้อง และปิดประตูลงเบื้องหลัง
“ผ
