“ลูกต้องแต่งงานกับหนูไลแลคเท่านั้น”
คำประกาศิตประกาศก้อง ชายหนุ่มหลับตาเพื่อไว้ทุกข์ให้กับตัวเอง มารดาผู้ดื้อดึงของเขายังคงปั้นหน้าเข้มข่มขวัญลูกชาย ส่วนสองแม่ลูกโล่งใจและมีความหวังมากขึ้น ช่อละดาหันไปกอดลูกสาวที่เธอต้องการจะปกป้องด้วยชีวิต ส่วนมาลินี เธอเอาแต่จ้องสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกเหนื่อยหนักหัวใจ...เพราะหัวใจของเธอไม่ได้ทำด้วยหิน...มันจึงไม่แข็งแรงพอจะยืนอยู่ได้โดยไม่รู้สึกอะไร เธอกำลังอิจฉาน้อง และอยากจะได้อ้อมกอดนั้นบ้าง แต่เธอรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เธอควรจะทำในตอนนี้ก็คือ เธอควรจะไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
“วิกเตอร์” เธอเอื้อมมือจับแขนของชายหนุ่มไว้ เขามองกลับมาด้วยสายตาเชื่อมั่น คอยฟังเธอพูดอย่างเอาใจใส่ “ฉันคงต้องไป”
เขาส่ายหน้าเร็วๆ สายตาบอกชัดว่าฝันไปเถอะ
“คุณก็รู้ว่าฉันยังมีเรื่องอีกมากมายต้องจัดการ...”
“ผมไม่ยอม” เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆยาวๆ เธอปล่อยแขนเขา เขาจับมือ
