“พ่อของเธอหรือ ช่วยบอกได้ไหมว่าเขาชื่ออะไร”
มาลินีเงียบกริบ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คุณนายไม่อยากรู้หรอกค่ะ เชื่อดิฉันเถอะ และถ้าหากว่าคุณนายไม่มีอะไรจะพูดกับดิฉันนอกจากนี้แล้ว ดิฉันคงต้องขอตัวค่ะ”
เธอพูดพลางโค้งให้ผู้สูงวัยเล็กน้อยพอเป็นพิธี
“ถ้าเธออยากจะกลับเมืองไทย ฉันจะช่วยเหลือเธอทุกวิถีทางเลย”
หญิงสาวเงยหน้าขวับ ดวงตาสบต้องกันอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิต ช่อละดากำลังบอกเธอว่าจะส่งเธอกลับเมืองไทยอย่างนั้นหรือ เพราะลูกสาวของเธอร้องไห้อย่างนั้นใช่ไหม
“หรือว่าเธอต้องการเงินสักก้อนล่ะ”
ได้ฟัง...เธอถึงกับตัวชา หน้าชา และหัวใจชาไปหมด เธอรู้สึกถึงคำว่าผิดหวังอย่างรุนแรง
“เพียงแค่ ไปจากชีวิตของผู้ชายคนนั้น”
ตอนนี้มาลินีไม่รู้สึกเสียใจอีกแล้วที่เธอรักวิกเตอร์ ที่เธอแย่งว่าที่คู่หมั้นคู่หมายของน้องสาว เพราะเจ้าหล่อนได้ไปหมดแล้ว ความรักของมารดาไม่เหลือให้ลูกสาวคนนี้เลย เธอมั่น
