ทิชาพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเดือนกว่าจะได้ออกมา แต่คราวนี้ฟาโรห์ไม่ได้พาเธอกลับไปที่คอนโดอีก เขาเลือกที่จะพาเธอกลับบ้านหลังใหญ่ที่มีพ่อและแม่อยู่
“คุณ”
คนตัวเล็กรั้งแขนฟาโรห์เอาไว้ในจังหวะที่ก้าวลงจากรถได้เพียงไม่กี่ก้าว
“ว่าไง”
ฟาโรห์หันกลับไปถามพลางเลิกคิ้ว
“มาวันหลังไม่ได้เหรอ”
แม้จะเตรียมตัวมานาน แต่พอถึงเวลาเธอกลับไม่กล้าเสียอย่างนั้น เพราะบ้านของฟาโรห์ใหญ่กว่าที่คิด แทบจะเป็นคฤหาสน์ที่เห็นในละคร แค่ทางเข้าขับมาหน้าบ้านก็ไกลแล้ว
“กลัวอะไร”
เขาถามเธอตรง ๆ ก่อนจะรู้คำตอบทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่เอ่ย เพราะสายตาของทิชามันฟ้อง
“พ่อกับแม่ฉันใจดี เชื่อสิว่าทุกอย่างมันต้องเป็นไปในทิศทางที่ดีแน่”
“แล้ว… ถ้าพวกท่านไม่โอเคกับฉันล่ะ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงใจแตกที่ท้องก่อนแต่ง ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่”
“แต่ฉันมีครบทุกอย่าง เพราะฉะนั้นฉันจะไม่แสวงหาใครมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายของตัวเ
