ฟาโรห์ตื่นขึ้นมาในช่วงสาย พร้อมความมึนงงและหัวที่หนักอึ้ง เขาค่อย ๆ ดันตัวขึ้นมาด้วยร่างที่เปลือยเปล่า ก่อนจะมองเห็นทิชาที่กำลังเตรียมอาหารเช้าไว้ให้
“ตื่นแล้วเหรอคะ”
คนตัวเล็กยิ้มถาม ก่อนจะหันกลับไปสนใจบนโต๊ะที่มีชามข้าวต้มวางอยู่
“นี่ฉันกลับมาตอนไหน”
“จำไม่ได้เลยเหรอคะ?”
ทิชางงงวย ไม่นึกว่าฟาโรห์จะเมาหนักถึงขนาดจำไม่ได้เลย
“อืม”
เขาผ่อนลมหายใจพลางยกมือขึ้นกุมขมับหลับตาพริ้ม รู้สึกเวียนหัวไปหมด
“กินข้าวต้มร้อน ๆ ก่อนนะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”
ฟาโรห์ยอมลุกขึ้นมาอย่างอืดอาด แฮ้งเหล้าแบบนี้ได้กินข้าวต้มร้อน ๆ ก็ดีไม่น้อยเลย
“เธอลงไปซื้อตอนไหน”
เขาเงยหน้าถามหลังจากที่ลากเก้าอี้ออกแล้วทิ้งตัวลง บนตัวมีเพียงผ้าคลุมสีขาวที่มัดเอวเอาไว้
“ตั้งแต่เช้าเลยค่ะ ฉันนอนไม่ค่อยหลับ”
“ทำไม”
“...”
เธออ้ำอึ้ง ไม่อยากพูดความจริงเลยว่าเป็นเพราะคำพูดของเขาที่วนเวียนอยู่ในหัวจนเธอไม่เป็นอันนอน ต้องต
