“แขนคุณเจ็บนี่”
ทิชาคว้าแขนของฟาโรห์ขึ้นมาดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากเสื้อสูทสีดำบริเวณต้นแขน
“แค่ยิงเฉียดน่ะ กระสุนไม่น่าฝัง”
เขาก้มมองที่แผล เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองบาดเจ็บ ถึงจะไม่ได้มาก แต่เลือดก็ออกเยอะพอสมควร
“ฉันขอดูหน่อยนะ”
ว่าแล้วเธอก็ปลดเสื้อสูทของเขาออกจากตัว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวด้านในที่ชุ่มไปด้วยเลือด เสื้อตัวนี้คงไม่สามารถนำกลับมาใช้งานได้อีก ทิชาจึงใช้มือค่อย ๆ ฉีกมันออกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นทางยาว กระสุนไม่ได้ฝังอยู่จริง ๆ แต่เลือดกลับออกเยอะจนน่ากลัว
“โห เลือดยังไหลไม่หยุดเลย”
เธอทำหน้าตกใจ ก่อนจะพยายามฉีกชายกระโปรงตัวเองอย่างทุลักทุเล
“ทำอะไร”
ฟาโรห์เอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าทิชากำลังง่วนอยู่กับการดึงชายกระโปรงสีขาวผืนยาวของตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ฉันจะฉีกออกมามัดปากแผลให้คุณน่ะ เลือดจะได้หยุดไหล”
เธอเอ่ย
