ตอนกลางคืนวนกลับมาอีกครั้ง หลังอาบน้ำกินข้าวเสร็จ ทิชาก็วางดอกไม้ลงบนหัวเตียง แล้วทำการกราบพระ ส่งส่วนบุญส่วนกุศลให้เจ้าของห้องคนเก่า โดยไม่รู้ว่าเธอยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า หรืออาจจะไปผุดไปเกิดนานแล้ว
เธอได้ยินลุงสมัยบอกว่าลูกสาวของเขาเสียชีวิตจากการจมน้ำตาย กว่าพวกเขาจะทำใจได้ก็แทบเป็นบ้าเหมือนกัน การจากลานี่มันช่างน่ากลัวจริง ๆ
“ชอบขนาดนี้เลยเหรอ นึกว่าทิ้งไปนานแล้ว”
ฟาโรห์หยิบดอกไม้บนหัวเตียงที่เหี่ยวจนกลีบช้ำขึ้นมาดูอย่างแปลกใจ เขาจำได้ว่าให้เธอตั้งแต่เช้าแล้ว ทำไมเธอยังเก็บมันไว้อยู่อีก
“ทิ้งได้ไงล่ะ คุณตั้งใจเก็บมาให้ฉันนี่”
“กระเป๋าฉันก็ตั้งใจซื้อให้ ไม่เห็นเธอหยิบออกมาใช้บ้าง”
“เหมือนกันที่ไหนล่ะ”
เธอหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังยิ่งขึ้น
“คุณลองนึกดี ๆ ตอนที่ให้ดอกไม้ กับตอนที่ให้กระเป๋า ความรู้สึกของคุณมันต่างกันหรือเปล่า”
ฟาโรห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยื่น
