รุ่งเช้าที่เฝ้ารอเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็ว ฟาโรห์ช่วยคุณลุงขนผักขึ้นท้ายรถจนล้น ก่อนจะร่ำลาเอิร์ธ เด็กชายตัวเล็กที่ตามติดเขาแจ
“พี่จะมาหาผมอีกไหม”
เขาว่าพร้อมกับเงยหน้าถาม ปากเล็ก ๆ เม้มเอาไว้แน่นเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ก่อนจะพยายามกะพริบตาถี่ ๆ สู้กับความอ่อนแอของตัวเอง
“มาสิ พี่ต้องมาอยู่แล้ว”
เขาย่อตัวลงลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถอดแหวนที่นิ้วยัดใส่มือให้กับเด็กชายตรงหน้า
“เก็บไว้ให้ดีนะ นี่เป็นสัญญาว่าพี่จะกลับมาแน่นอน”
“พร้อมกับรถของเล่นคันใหญ่ใช่ไหม”
“แน่นอน”
เขายิ้มออกมาอย่างอบอุ่น แล้วยกมือโบกลาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตายังคลออยู่
“รีบออกเดินทางกันเถอะ เดี๋ยวสายแดดจะแรง”
ลุงสมัยพยักหน้าเรียก ก่อนทั้งสองคนจะกระโดดขึ้นท้ายรถที่เหลือช่องว่างเพียงเล็กน้อย เพียงไม่นานรถสีเขียวคันเก่าก็สตาร์ตแล้วขับออกไปอย่างช้า ๆ
น้ำตาเม็ดแรกไหลหยดลงทันทีที่พวกเขาขับออกจากเขตหน้าบ้าน โชคดีที่ได
