หลังจากพักฟื้นได้เพียงหนึ่งวัน ฟาโรห์ก็สามารถตามตัวของคินได้ อีกฝ่ายไม่ได้หนีออกไปนอกประเทศแต่อย่างใด แต่กำลังหนีตายจากการตามล่าของเขาที่ตะเข็บชายแดน
หลังจากพบตัวคิน เขาสั่งให้ลูกน้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับก่อน จากนั้นถึงได้เดินทางไปยังจุดที่พบตัวคิน
ฟาโรห์ลงรถมาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขาตรงเข้าไปในโกดังไม้หลังเก่าที่ทรุดโทรมและเต็มไปด้วยกลิ่นที่เหม็นอับ ก่อนจะพบตัวคินที่กำลังนอนอยู่กับพื้น แขนถูกมัดไขว้หลังอย่างหมดสภาพ เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าฟกช้ำจากการโดนรุมสกรัมจนใบหน้าปูดโปนดูไม่ได้
“อะ ไอ้ฟาโรห์”
เสียงที่แทบมีเพียงลมเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนเก่าเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน
“ดีใจที่ยังจำกูได้นะ”
เขาย่อตัวลงนั่งพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบด้วยท่าทางใจเย็น
“กูขอโทษ ไอ้มาวินแม่งปั่นหัวกู มันหักหลังกู มันหักหลังมึง”
อีกฝ่ายพยายามตะเกียกตะกายและพูดอย่างลนลาน แต่คำพูดของเขากลับไม่น่าเชื่อถือเลย เพรา
