“มีน้องให้น้องอิงได้แล้วมั้งอินทัช อายุจะได้ไม่ห่างกันมาก” ไรวินท์เปรย
อินทัชกลอกตามองเพดาน “ถ้ามองตาอย่างเดียวแล้วท้องได้ ก็คงมีแล้วล่ะครับคุณพี่เมีย”
“อย่าบอกนะ ว่ายายเหมียวยังแยกห้องนอนอยู่” พี่เมียถาม
“ยังตัวติดกับลูกตลอดเวลา นอนด้วยกัน กินด้วยกัน ไปไหนไปด้วยกัน” อินทัชบอกตามตรง
“นายต้องหาพี่เลี้ยงลูก เชื่อฉัน” ไรวินท์บอก พลางลุกขึ้นยืนตบไหล่น้องเขย “เดี๋ยวฉันหาตัวช่วยให้”
สองหนุ่มเดินมาสมทบกับภรรยาและลูกๆ ไรวินท์แตะไหล่ชลิดา ก่อนจะนั่งลงเคียงข้าง
“ทานอะไรจ๊ะไหม” ก่อนจะหันมาหาพรรณวดีแล้วพูดต่อว่า “ยายเหมียวเย็นนี้วันศุกร์ ธีน่ากับตาทิวจะไปนอนที่ม่อนแจ่ม แม่พี่บอกว่าอยากให้รับน้องอิงไปด้วยแน่ะ ท่านคิดถึง เดี๋ยวพี่ให้รถไปรับนะ สักห้าโมงเย็นรอธีน่าเลิกเรียนก่อน”
พรรณวดีขมวดคิ้ว “ไปค้างวันนี้เหรอคะ เหมียวยังไม่ได้เตรียมตัวเลยค่ะ”
“เรากับอินทัชไม่ต้องไป ไปเฉพาะเด็กๆ เดี๋ยวคุณแม
