ทันใดนั้นคนทั้งคู่ได้ยินเสียงกลุ่มคนที่มาถึง พวกนั้นมันเดินเท้าตามมา พอมาเจอรถที่จอดทิ้งอยู่ มันก็ไม่รู้จะไปไหนต่อ
“เฮ้ยมันไปไหนกันวะ” พวกมันคุยกันอีกฝั่งของลำธาร ห่างจากเธอและอินทัชไม่เกินร้อยเมตร แต่จุดที่เธอซ่อนตัวอยู่มีพุ่มไม้ขึ้นหนาพอสมควร
“จะไปรู้เหรอ ป่ากว้างแบบนี้จะหายังไง ฝนก็เพิ่งตกรอยเท้าดูยากอีก”
“กูว่าไปกันเถอะ ไม่ต้องรายงานนายก็จบ เดี๋ยวมึงเอารถไปเปลี่ยนยาง บอกนายอะไรก็ได้ไม่ต้องบอกว่าเจอพวกมัน”
“ก็ดีว่ะ แม่ม..เดี๋ยวของหายอีก คราวนี้นายฆ่าพวกเราแน่” อีกคนเห็นด้วยเพราะเป็นห่วง “ของ” ที่เพิ่งรับมา
“งั้นก็นั่งรอดูที่รถพวกมันซักพัก ยังไงมันก็ต้องมาเอารถ” อีกคนสรุป
พรรณวดีนั่งฟังเสียงพวกมันที่ดังมาแว่วๆ ด้วยความกลัว เธอต้องอยู่ตรงนี้อีกนานแค่ไหน อินทัชกอดร่างเล็กแนบอก เขารู้ว่าเธอกลัว
“เราคงต้องอยู่ตรงนี้อีกพักใหญ่ คุณเหมียวไหวไหมครับ” เขากระซิบถามเธอ เห็นเธอพยักหน้าแทน
