ลบรอย nc18+

อินทัชก้มหน้าลงมาจนชิดใบหน้าเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดบนผิวเนื้ออ่อนจนพรรณวดีรับรู้ชัดเจน “ทำไมไม่นอนบนเตียง” “ฉันไม่ชินคุณนอนไปเถอะ อย่าเข้ามานะ” หญิงสาวยกมือขึ้นกันเมื่อเขาทำท่าจะเข้ามาใกล้เธอมากไป อินทัชยอมถอยออกแต่โดยดี เขาดับไฟในห้องนอนเหลือแต่ดาวน์ไลน์ดวงเล็กๆ ที่ถูกหรี่ลงจนเกือบดับ ก่อนจะล้มตัวลงนอนเงียบๆ บนที่นอน พรรณวดีใจเต้นโครมครามแต่เมื่อเห็นว่าอินทัชไม่มีท่าทีน่ากังวลเธอจึงผ่อนลมหายใจทำตัวตามสบาย เธอพลิกตัวหันหลังให้อินทัชทำท่าจะหลับ หากแต่ก็ต้องตกใจเมื่อถูกช้อนตัวขึ้นอุ้มลอยจากโซฟา ชายหนุ่มวางเธอลงบนเตียง “ผมนอนไม่หลับ” ชายหนุ่มจับร่างเธอพลิกให้นอนคว่ำ “คุณอินทัช ปล่อย” พรรณวดีเสียงเขียวแต่เธอถูกตรึงไว้ลุกไม่ขึ้น ชายหนุ่มนอนคร่อมร่างเธอแต่ระวังไม่ทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเธอ ลมหายใจร้อนๆ สัมผัสลามเลียไปทั่วใบหูและซอกคอ “ไอ้หมอนั่นมันลูบหลังคุณ ผมจะลบรอยให้” เขาเลิกชายเสื้อด้านหลังขึ้นจนแผ่นหลังนวลเนียนเย็นวาบสะท้านเยือก ปากร้อนๆ ไล่จูบไปตามแผ่นหลังนั้น สัมผัสนั้นทำให้พรรณวดีร้อนฉ่าไปทั้งตัว ลมหายใจร้อนผ่าวที่เลื่อนไปทั่วแผ่นหลังทำให้เธอรู้สึกวาบหวามจนอธิบายไม่ถูก เธอแนบหน้าลงกับหมอนหมดแรงลงไปเฉยๆ เขาดึงเสื้อและกางเกงออกจากร่างหญิงสาว เธอมือไม้อ่อนไม่มีแรงขัดขืน ก่อนที่ร่างใหญ่จะทิ้งตัวลงมาแนบชิด อินทัชไล่จูบไปตามต้นคอ มือหนึ่งวางทาบบนหลังมือเล็กประสานนิ้วกันพรรณวดีรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟวิ่งผ่านร่างจนเธอเปลี้ยไปทั้งตัว ลำตัวช่วงล่างของเขาดุนดันที่สะโพก จนเธอรับรู้ได้ชัดเจน ชายหนุ่มพลิกร่างที่อ่อนปวกเปียกให้นอนหงาย บดจูบร้อนแรงราวจะสูบวิญญาณเธอออกจากร่าง เขาพรมริมฝีปากไปทั่วร่างนวลเนียน โดยเฉพาะที่หน้าอกคู่งามเขาดูดดึงยอดอกจนเธอร้องคราง แอ่นตัวขึ้นรับสัมผัสเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานรับสายฝน อินทัชจูบต่ำไปเรื่อยๆ จนถึงเนินเนื้อกลางลำตัวของเธอ เขาแยกเรียวขาของเธอออกจากกัน ก่อนจะฝังหน้าลงกับตรงนั้น หญิงสาวร้องวี๊ด ดึงศีรษะเขาออกแต่เขาไม่ยอม เขายังคงเล็มเลียชิมรสหวานจากกลีบดอกไม้งาม จนร่างเธอกระตุกเกร็งค้าง หญิงสาวตาพร่ามึนงงกับจุดสุดยอดที่เขาทำให้ เมื่อเขาเลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับทั้งตัว เธอก็ได้สติกลับมา “ไม่นะอินทัช ปล่อย” สองมือเธอผลักอกเขาออก แต่อีกฝ่ายห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว ก็เธอยินยอมมาตั้งนานมาจนถึงตอนนี้เขาคงตายถ้าไม่ได้รักเธอ “ไม่ทันแล้วคุณเหมียว ผมขอนะ” เขากระชิบก้มลงจูบปิดปากเธอ สะโพกเริ่มขยับส่งตัวเองเข้าหาความอ่อนนุ่ม มันคับแน่นจนเขาต้องกัดฟัน “เจ็บ” หญิงสาวคราง อินทัชหยุดนิ่งจูบเธอใหม่จนร่างของเธอเริ่มผ่อนคลาย เขาจึงเดินหน้าต่อจนสามารถเข้าไปในตัวเธอได้จนหมด พรรณวดีน้ำตาไหลเพราะความเจ็บ เธอดิ้นรนให้เขาปล่อย แต่นั่นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกดีมากขึ้น ชายหนุ่มจูบซับน้ำตาให้เธอ ลำตัวส่วนล่างเริ่มขยับโยกกายเข้าออกช้าๆ จากช้าเป็นเร็วขึ้น ความเจ็บหายไปเริ่มมีความรู้สึกอื่นมาแทนที่ หญิงสาวเริ่มขยับสะโพกผายตอบรับการขยับตัวของเขา “ยังเจ็บอยู่ไหม” เขาถาม เธอสั่นหน้า ผมยาวเป็นลอนของเธอรุ่ยร่ายยิ่งดูสวยราวกับนางไม้ อินทัชเร่งจังหวะตามแรงอารมณ์ที่สูงขึ้น จนร่างของเธอเกร็งกระตุกเป็นสัญญาณว่าเธอสุขสมแล้ว เขาจึงโหมสะโพกบดอัดหนักหน่วงจนอดทนไม่ไหวอีก ต้องปลดปล่อยสายธารชีวิตจนเธออุ่นวาบทั้งท้องน้อย เขาทิ้งร่างลงนอนเคียงข้างกอดเธอไว้หลวมๆ พรรณวดีนอนลืมตาโพลง เธอทำอะไรลงไป หญิงสาวยกแขนหนักๆ ออกจากเอว อินทัชกลับรัดเธอแน่นเข้า “จะไปไหน” เขาถามในความสลัวราง “จะไปห้องน้ำค่ะ” เธอตอบพลางถอยออกจากวงแขนนั้น แต่อินทัชขยับตัวลุกอุ้มเธอไว้ทั้งตัว หญิงสาวร้องวี๊ดกอดคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ เขาวางเธอลงในอ่างน้ำ เปิดน้ำลงอ่างฟอกสบู่ล้างตัวให้หญิงสาวจนสะอาดหมดจด จึงเอาผ้าขนหนูห่อตัวเธออุ้มออกมาวางเธอลงบนเตียง “เสียใจรึเปล่าครับ” อินทัชถาม แต่พรรณวดีส่ายหน้า “ไม่ค่ะ จะนอนแล้ว” เธอบอก เขารู้ว่าคืนนี้เธอรับมากกว่านี้ไม่ไหว จึงแค่กอดเธอไว้รอจนลมหายใจสม่ำเสมอจึงหลับตามไป ตอนเช้าวันต่อมาพรรณวดีลุกขึ้นแต่งตัวด้วยชุดเดิม อินทัชนอนพิงหัวเตียงมองเธอนิ่ง เธอไม่สบตาเขาเขาจึงลุกมาหาเธอ “คุณเหมียว เรื่องเมื่อคืน..”เขาพูดค้าง เพราะเธอขัดขึ้นมา “ก็ไม่มีอะไรนี่คะ แค่เรื่องคืนเดียว one night stand ฉันไม่ต้องการให้คุณมาทำอะไรหรือมีอะไรต้องรับผิดชอบ เราโตๆ กันแล้ว” “คุณเหมียว คุณไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะ” เขาท้วง “ทุกอย่างมันก็ต้องมีครั้งแรกทั้งนั้น แต่งตัวเถอะค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน” อินทัชเห็นท่าทีนั้น รู้ว่าดึงดันคุยต่อไม่ได้ จึงยอมทำตามที่เธอบอก เขาจอดรถที่หน้าบ้านเธอ “จะให้ผมลงไปด้วยได้ไหม” “อย่าเลยค่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียว อยากพักผ่อน” อินทัชยอมตามใจไม่ฝืนใจเธอ เขาเอื้อมมือรั้งเอวเธอมาใกล้ จูบหนักๆ ที่ริมฝีปากอิ่มเต็ม ก่อนจะปล่อยเธอ “อย่าออกไปไหนคนเดียวนะครับ มันอันตราย” พรรณวดีเข้าห้องส่วนตัวเดินไปที่หน้าต่าง มองเห็นรถของอินทัชค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป เธอเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาปลายเตียงอย่างหมดแรง ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ในใจวนเวียนคิดว่าเธอทำอะไรลงไป เธอถอดชุดสวยออกจากตัว ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ตามตัวใต้ร่มผ้ามีรอยแดงๆ ไปทั่ว ไม่ว่าจะเนินอก ท้อง หน้าท้อง ต้นขา “ละจะใส่ชุดว่ายน้ำยังไง” เธอเม้มปาก คิดในใจอย่างว้าวุ่น มือบางเลื่อนไปตามรอยรักที่อินทัชทิ้งไว้ เหมือนว่าความกำซาบซ่านบางอย่างยังคงอยู่บนกายเธอ พรรณวดีแช่น้ำอุ่นอยู่ประมาณ 40 นาทีจนตัวเกือบซีด รู้สึกตัวเบาสบาย น้ำอุ่นทำให้รู้สึกง่วงเธอจึงหลับตั้งแต่สายๆ จนถึงบ่าย โดยไม่ลุกมาทานอะไร และไม่ได้รับโทรศัพท์จากใครเลย จนทำให้หลายคนเป็นห่วง อินทัชรอจนหญิงสาวเข้าบ้านไปแล้ว และเมื่อเขาเห็นเธอยืนที่หน้าต่างชั้นบนจึงออกรถไป ชายหนุ่มตรงไปที่สำนักงานหลักของไร่ไรวินท์ในตัวเมือง เมื่อถึงห้องทำงานส่วนตัวของเขา จึงรายงานเรื่องที่ถูกตามเมื่อคืนให้ตฤนและไรวินท์รับทราบผ่านทางการประชุมออนไลน์ ทางนั้นจะประสานเจ้าหน้าที่เรื่องขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดในเส้นทางที่เขาใช้เมื่อคืนเอง เพื่อตามหาต้นตอของกลุ่มคนที่ตามเขา โดยข้ามเรื่องระหว่างเขากับพรรณวดีไว้ แต่ดูเหมือนว่าไรวินท์ก็พอมองออกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร พูดแค่ว่า “ยายเหมียวเป็นคนที่ทุกคนในตระกูลรักและเป็นห่วง เราหวังแค่ว่าเธอจะไม่เจอกับคนที่มองเธอเป็นแค่ของเล่น ผ่านมาแล้วผ่านไป” อินทัชสบตากับเจ้านายในนามนิ่งนานโดยไม่หลบสายตา “ผมรับรอง ด้วยเกียรติของผม” ไรวินท์ถอนใจยาว เขาเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ ในเมื่อตัวเขาก็ไม่ได้ดีกว่าอินทัช ขนาดตอนนี้ชลิดาท้องลูกคนที่สองให้เขา เขายังไม่สามารถจัดงานแต่งให้ทุกคนในสังคมรับรู้ได้เลย เพราะเหตุผลของเธอที่ว่า “อยากให้ลูกสองคนได้อยู่ในวันสำคัญของเราค่ะ” ดังนั้นในเรื่องของน้องสาว เขาทำได้แค่หวังว่าเขาจะมองคนไม่ผิด เขาพูดต่อว่า “อาทิตย์หน้าผมกับไหมจะจดทะเบียนสมรสกัน มีงานเลี้ยงเล็กๆ เฉพาะคนใน ผมเชิญคุณสองคนด้วยนะที่ร้านธิชาคาเฟ่” ตฤนและอินทัชแสดงความยินดีกับเขา และรับปากว่าจะไปร่วมงาน คุยงานจบตอนเที่ยง เขาโทรหาพรรณวดีเป็นสิบสายแต่เธอไม่รับ ไลน์ไปเธอก็ไม่ได้อ่าน ชายหนุ่มนึกเป็นห่วงเขาจึงไปหาหญิงสาวที่บ้าน เขาไปถึงก็บ่ายแล้ว แม่บ้านรายงานว่าเจ้านายสาวเข้าห้องไปตั้งแต่กลับมาและยังไม่เปิดประตูออกมา ไม่เรียกหาอาหารหรือเครื่องดื่มใดๆ เขาถือวิสาสะขึ้นไปดูเธอ โดยที่แม่บ้านไม่กล้าขวาง เพราะไรวินท์โทรมาสั่งไว้แล้ว อินทัชก้าวเข้าไปในห้องที่เย็นเฉียบ ม่านหนาหนักถูกรูดปิดบังแสงจากภายนอกอย่างมิดชิด เขาเห็นร่างเล็กนอนหลับอยู่บนที่นอนหนานุ่ม อังฝ่ามือบนหน้าผากพบว่าพรรณวดีมีไข้ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ไอร้อนจากตัวเธอแผ่ออกมาจนเขารู้สึกชัดเจน