โรงแรมยี่สิบสี่ชั่วโมง

พรรณวดีเดินออกตรงนั้นโดยมีอินทัชตามมาติดๆ เขาดึงแขนเธอไว้ “เดี๋ยวผมไปส่ง” แล้วลากเธอเดินตามไปที่รถของเขา เขาเปิดประตูรถดันตัวเธอให้ก้าวเข้าไป แล้วอ้อมไปฝั่งคนขับ ขับรถออกจากงานมาไกลพอสมควร อินทัชจึงถาม “คุณจะให้ผมไปส่งที่ไหน บ้านในเมืองรึเปล่า” พรรณวดีกำลังจะปฏิเสธแต่เปลี่ยนใจ ตอบว่า “ค่ะ” ด้วยเวลาที่ดึกแล้วทำให้ถนนโล่ง อินทัชใช้เวลาแค่ชม.เดียวก็เข้าเขตเมือง และเพราะว่าถนนโล่งเขาจึงสังเกตุเห็นว่ามีรถยนต์คันหนึ่งตามพวกเขามาห่างๆ มันตามเขามาตั้งแต่ออกจากงานเลยก็ว่าได้ “มีคนตามเรามา” อินทัชพูด ทำให้พรรณวดีมองกระจกหลังเห็นจริงๆ ตามนั้น “ใครคะ” อินทัชส่ายหน้า “ผมไม่รู้ แต่ดูแล้วมันน่าจะมีหลายคน” พรรณวดีฟังด้วยความหวาดหวั่น อินทัชเร่งความเร็ว รถคันนั้นก็เร่งความเร็วตาม เขาเริ่มคิดว่าจะทำอย่างไร ถ้าพรรณวดีไม่ได้มาด้วย เขาอาจจะคล่องตัวกว่านี้ อินทัชตัดสินใจเร่งความเร็วจนมันตามไม่ทัน แล้วเลี้ยวเข้าถนนเส้นรองที่ไม่ค่อยมีคนใช้ ในจังหวะที่พวกมันยังตามไม่ทันว่าเขาเลี้ยวตรงไหน เขารู้ดีว่าถ้าไม่หาที่หลบ อีกไม่นานพวกนั้นต้องตามเขาทัน เขามองรีสอร์ทข้างหน้ามีป้าย 24 ชม. จึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าสถานที่นั้น มีเด็กคอยเปิดม่านและปิดอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเอารถเข้าซอง “คุณเข้ามาทำไมน่ะ” พรรณวดีหน้าตื่น “ถ้าไม่หาที่หลบ จะให้พวกนั้นตามทันเหรอ คุณเข้าไปในห้องก่อน” อินทัชพูดเปิดประตูรถดึงตัวหญิงสาวออกจากรถ รุนหลังเธอให้ขึ้นบันไดเข้าไปในห้องพักและปิดประตูลง ก่อนจะหันมาหาพนักงาน ชายหนุ่มดึงแบงค์พันออกจากกระเป๋า “ค้างคืน ไม่ต้องทอน ถ้าใครถามหาบอกว่าไม่มีใครเข้ามานะ” พนักงานรับเงินไปอย่างยินดี เขาไม่แปลกใจกับคำสั่งทำนองนี้ของลูกค้า ส่วนมากก็มักจะเป็นพวกหนีเมียมาทั้งนั้น “ได้เลยครับ ผมรับรองจะไม่มีใครมารบกวนพี่เลยทั้งคืน แล้วพี่จะรับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ” อินทัชพยักหน้าอย่างพอใจ สั่งเครื่องดื่มสองสามอย่างพร้อมกับจ่ายค่าเครื่องดื่มและทิปไปอีก ก่อนจะเปิดประตูห้องตามหญิงสาวเข้าไป พรรณวดีมองไปรอบห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเข้ามาในสถานที่แบบนี้เลย แต่ถึงจะไม่เคยเข้าเธอก็รู้จักว่ามันคือโรงแรมที่ชาวบ้านเรียกกันว่าม่านรูดนั่นเอง เธอทำหน้าแหยงเมื่อเห็นเตียงกลมกลางห้อง แถมมีกระจกรอบห้อง เธอเข้าไปดูในห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำใบใหญ่ ว้าว...อ่างน้ำวนซะด้วย หน้ากระจกในห้องน้ำมีชุดสบู่ แชมพู แปรงสีฟันยาสีฟัน และสุดท้ายถุงยางอนามัยจำนวนสามชิ้น เธอหน้าแดงเมื่อเห็นมัน จริงๆ ก็พอรู้ว่าคนทั่วไปเขาเข้ามาในที่แบบนี้ทำไม พรรณวดีมองชุดตัวเองแล้วกลุ้มใจ เธออยากอาบน้ำแต่ถ้าอาบน้ำแล้วเธอจะใส่อะไร ถ้านุ่งผ้าเช็ดตัวคงไม่รอดแน่ๆ พอดีกับที่อินทัชตามเข้ามา เห็นเธอสำรวจห้องน้ำเขาจึงตามมาส่งชุดกางเกงบอลขาสั้นและเสื้อยืดของผู้ชายให้ “ถ้าคุณอยากอาบน้ำเปลี่ยนใส่เสื้อผมได้ ผมมีติดรถไว้” เขาลดสายตาลงมองซองถุงยางอนามัยในมือเธอที่พลิกไปพลิกมาอยู่ พรรณวดีมองตามสายตาเขาแล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองถืออะไรอยู่ จึงรีบวางรับเสื้อของเขามาแทบจะเป็นกระชากจากมือชายหนุ่มแล้วปิดประตูห้องน้ำดังปัง..ใส่หน้าเขา อินทัชส่ายหน้าอย่างระอา นึกในใจว่าเขาจะผ่านคืนนี้ได้ยังไงโดยที่ไม่แตะต้องเธอ เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่พระอิฐพระปูนและพรรณวดีก็เป็นผู้หญิงสาวมีเลือดมีเนื้อ ไอ้เรื่องสุภาพบุรุษอยู่ด้วยกันกับสาวสวยทั้งคืนโดยที่ไม่มีอะไรเกินเลย มันคงมีแค่ในนิยายประโลมโลก พรรณวดีเดินออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวสวมเสื้อผ้าของเขาเธอมีท่าทางไม่ค่อยสบายใจ “คุณอินทัช พวกนั้นคงไปกันหมดแล้วมั้ง” เธอพูด แทนคำตอบ อินทัชดึงเธอมาที่หน้าต่างห้องที่เป็นชั้นสอง มองออกไปด้านนอกรั้วโรงแรมได้พอดี จึงเห็นแสงจากไฟหน้ารถยนต์สองคันวิ่งวนไปมา มีผู้ชายสองคนเข้ามาถามอะไรพนักงานโรงแรมสองคน แล้วเดินกลับออกไป พรรณวดีมองด้วยความหวาดหวั่น “นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เคยมีศัตรูนะ” เธอเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา “แล้วพวกมันจะเข้ามาเจอเราไหมคะ” “มันคงไม่กล้าค้น เพราะคนทำธุรกิจโรงแรมแบบนี้ก็ต้องมีอิทธิพลพอสมควร แต่มันอาจจะดักรอหน้าโรงแรมแทน เราคงต้องอยู่ในนี้จนเช้า” พรรณวดีฟังแล้วอยากเป็นลม “ฉันไม่ควรมางานนี้เลย ทั้งเกือบถูกไอ้เ*******ูลวนลามแล้วยังจะถูกใครไม่รู้ตามฆ่าอีก” เธอบ่น อินทัชได้ยินคำนั้น เขาทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก “หมอนั่นมันแตะต้องคุณตรงไหน” พรรณวดีไม่รู้ว่าเธอควรตอบเขารึเปล่า ท่าทางเขาตอนนี้ไม่เหมือนทุกทีที่เธอเคยเจอ เธอส่ายหน้า “เปล่าค่ะ” “ผมจะไปอาบน้ำ คุณง่วงก็นอนได้เลย” อินทัชเปลี่ยนอารมณ์แบบฉับพลัน หายเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวมองเตียงแบบกลมกลางห้อง เธอทำใจนอนตรงนี้ไม่ได้ เมื่อคิดว่ามันไม่เหมือนเตียงปกติทั่วไป หญิงสาวตัดสินใจนอนที่โซฟาแทน หยิบหมอนและผ้าห่มมานอนบนโซฟาตัวใหญ่พอสมควร นอนได้ไม่อึดอัด เธอกดรีโมทเปิดทีวี ก็เจอแต่ช่องหนังพิเศษของทางโรงแรม เธอกดปิดแทบไม่ทัน พอดีกับที่ชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำ เห็นเธอรีบกดปิดทีวีก็หัวเราะเบาๆ