มีลับลมคมใน

"นายอินทัชอยู่ที่ไหน" พรรณวดีถามคนงานคนแรกที่พบในไร่ไรวินท์ "วันนี้วันอาทิตย์ วันหยุดผู้จัดการค่ะ คงอยู่ที่ที่พัก" เด็กสาวคนหนึ่งตอบพลางแปลกใจคุณพรรณวดีมาถามหาผู้จัดการไร่ของพี่ชาย เพราะเป็นที่รู้กันว่าทั้งสองแทบไม่ได้พูดจาปราศรัยอะไรกันเลย "ที่พักของเขาอยู่ที่ไหน พาฉันไปที" เธอสั่ง เด็กสาวทีที่ท่าอึกอัก "คุณเหมียวจะไปที่พักผู้จัดการเลยเหรอคะ" ท่าทางนั้นของคนงานสาวทำให้พรรณวดีแปลกใจ มันมีอะไรกันหรือ "ทำไมเหรอ มีอะไรรึเปล่า" หญิงสาวกอดอกเป็นการกดดันเด็กสาวมากขึ้น "เอ่อ...นายไม่ชอบค่ะ เคยสั่งห้ามรบกวน" เด็กคนงานไม่ได้บอกต่อว่า เคยมีคนงานผู้หญิงสวยๆ ไปหานอกเวลางานแบบนี้ โดนไล่ตะเพิดมาแทบไม่ทัน แต่นั่นกลับยิ่งทำให้พรรณวดีเข้าใจว่าอินทัชอาจจะมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้ก็ได้ "พาฉันไป มีอะไรฉันรับผิดชอบเอง มีค่าขนมให้ด้วย" พรรณวดีบอก ทำให้เด็กสาวคนนั้นพาไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ "โน่นค่ะ คุณเดินไปสักหน่อยจะเจอคูน้ำเล็กๆ เดินต่อไปหน่อย จะมีกระท่อมริมน้ำค่ะ เป็นเรือนพักของคุณอินทัช หนูส่งแค่นี้นะคะ" เด็กสาวชี้ไปด้านหน้าไกลๆ พรรณวดีขมวดคิ้ว ในไร่ของพี่ชายมีที่แบบนี้ด้วยเหรอ แต่ก็เปิดกระเป๋าส่งธนบัตรสีเทาให้เด็กไปหนึ่งใบ เด็กรับไป ยกมือไหว้แล้วรีบลาไปโดยเร็ว พรรณวดีเดินต่อไปตามที่เด็กบอก เธอพบกระท่อมริมน้ำตามคำบอกเล่า "คุณอินทัช" เธอตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบ เธอเดินต่อไปจนถึงลำธารด้านหลังกระท่อม พบชายหนุ่มคนที่ตั้งใจมาวีน ว่ายน้ำในลำธารและที่สำคัญ...เขาเปลือย "วี๊ด...คนบ้า อนาจาร ไม่อายผีสางเทวดา" เสียงกรี๊ดที่ดังมาทำให้อินทัชที่ลอยตัวนิ่งๆ ในน้ำเสียสมาธิจนจมน้ำไปแปบนึง ก่อนจะพยุงตัวลอยคอ พบว่าพรรณวดียืนร้องกรี๊ดปิดตาอยู่บนตลิ่ง "คุณมาทำไม" เขาตะโกนถาม "ฉันมีเรื่องจะถาม" "วันนี้ผมหยุด คุณกลับไปก่อน" "ไม่" เสียงเธอตอบ ทั้งที่หันหลังให้เขา "ตามใจ จะอยู่ดูผมก็ได้ แต่ผมเตือนแล้วนะอย่าเล่นกับไฟ" อินทัชตอบ แล้วไม่สนใจเธออีก พรรณวดียืนฮึดฮัดชั่วครู่ กระแทกเท้าเดินออกมา เชอะ..นึกว่าอยากดูรึไง ถึงเขาจะรูปร่างดีมากก็เถอะ ฉับพลันเธอเห็นโอกาสดีบางอย่าง เขายังไม่น่าขึ้นจากน้ำเร็ว ไหนๆ ก็มาถึงนี้ เธอน่าจะฉวยโอกาสสักหน่อย อาจจะมีหลักฐานอะไรว่าเขาเป็นคนของพ่อเลี้ยงพรเทพก็ได้ หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปสำรวจในที่พักของเขา มองซ้ายมองขวาก่อนจะเปิดประตูกระท่อมนั้น มันทำมาจากไม้เนื้อแข็ง หนักพอสมควร เธอก้าวเข้าไปมองโน่นนี่นั่น เห็นไดอารี่อยู่บนโต๊ะกำลังจะก้าวไปดู หากแต่เสียงประตูปิดลงด้านหลัง พร้อมเสียงกดล็อกทำให้ใจเธอหายวาบ อินทัชยืนอยู่ตรงนั้น มีผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้หลวมๆ "คุณเข้ามาทำอะไรในห้องผม" เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ "เอ่อ...ถอยไป ฉันจะกลับ" แต่อินทัชไม่หยุด "ถอยไปนะ..... ถ้านายไม่ถอยไปฉันจะฟ้องพี่วินท์" พรรณวดีถอยหลังจนเกือบถึงหน้าประตูกระท่อม "ฟ้องว่าอะไรครับ จะฟ้องว่าคุณถูกผมทำอะไรดี ข่มขืนเหรอ" อินทัชก้มลงถามติดแก้มนวล เขายกสองแขนกักตัวเธอไว้กรายๆ โดยมิได้แตะต้องตัวคุณหนูจอมวีน "ไอ้บ้า ถอยออกไปนะ ไม่งั้นนายตกงานแน่" พรรณวดีปากสั่น ตัวสั่น "ถ้าคุณหนูความจำยังดี น่าจะจำได้ว่าตรงนี้คือที่ของผม ที่พักของผม แล้วผมก็เคยเตือนให้คุณออกไปแล้ว ผมเคยบอกว่าอย่าเล่นกับไฟ เพราะไฟมันจะลวกมือ" หน้าคมๆ ก้มลงมาจนชิด มือแข็งแรงที่เกาะผนังสอดเข้ามารัดรอบเอวบาง แทบไม่ต้องออกแรงดึงร่างบางก็ปลิวมาแนบอก หยดน้ำที่เกาะตามตัวเขาทำให้เสื้อผ้าของพรรณวดีชื้นตามไปด้วย หญิงสาวออกแรงผลักร่างหนาตรงหน้าอย่างแรง แต่อินทัชไม่สะเทือนเลย ชายหนุ่มก้มลงซุกไซ้จมูกและปากลงไปตามซอกคอหอมกรุ่นด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพง มือหนึ่งรัดเอวบางไว้แน่น อีกมือเกาะกุมทรวงอกอวบที่เสื้อผ้าเธอเริ่มชื้นเปียกจากการที่เสียดสีกับตัวเขา พรรณวดีกำลังจะร้องให้คนช่วย ริมฝีปากอุ่นร้อนก็กดลงมาจูบรุนแรงเหมือนจะลงโทษเธอ มือร้อนๆ ที่ลูบคลำไปทั่วตัวเริ่มหนักมือขึ้น อินทัชปลดกระดุมเสื้อเธอลงสองเม็ด เผยให้เห็นผิวเนื้อนวลเนียนในร่มผ้าที่ขาวผ่อง เขาจูบเนินเนื้อขาวผ่องนั้นชั่วครู่ ก่อนจะหยุดนิ่งเหมือนกำลังควบคุมตัวเองก่อนจะปล่อยเธอ "ถ้าคุณไม่ไปตอนนี้ คุณคงไม่ได้กลับทั้งคืน" เขาหันหลังให้เธอ พรรณวดีลนลานติดกระดุมเสื้อก่อนจะเปิดประตูรีบวิ่งกึ่งเดินออกมา เธอรีบกลับไปที่รถขับออกมาจากไร่ไรวินท์อย่างเสียขวัญ ก่อนจะจอดข้างทางก่อนถึงทางเข้าไร่ตัวเองระงับสติตัวเอง จนหายใจเป็นปกติ ยกมือลูบหน้าตัวเอง บอกไม่ถูกว่านาทีนั้นเธอรู้สึกยังไงกับอินทัช เมื่อพรรณวดีวิ่งออกไปจากกระท่อมแล้ว อินทัชถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอคงไม่กล้ามาอีกแล้ว เขาไม่ได้กังวลว่าตัวเองจะตกงาน เพราะแน่ใจว่าเขาไม่ได้บกพร่องในเรื่องงาน โล่งใจที่เธอยังไม่ทันได้อ่านเนื้อหาในไดอารี่เล่มนั้น