“แต่งงานกันนะ”
“ห้ะ!!!!”
“แต่งงาน กัน”
“ล้อเล่นน่า”
“….”
ดวงตากลมสวยจ้องเขม็งไปยังใบหน้าคมที่ไม่มีวี่แววของการล้อเล่นแม้แต่น้อย ขุนเขาสบตาแฟนสาวนิ่งเพื่อยืนยันประโยคก่อนหน้าว่าเขาพูดมันจากใจจริง ส่วนคนตัวเล็กเองจะว่าดีใจก็ใช่ ทว่าเธอยังเรียนไม่จบเลยการแต่งงานในตอนนี้มันออกจะเป็นเรื่องไกลตัวเธอไปหน่อย เธอเพียงอยากใช้ชีวิตวัยมหาลัยต่อไปอีกหน่อยเท่านั้นเอง
“ขุนอยากดูแลนาว อยากตื่นมาเจอนาวทุกวัน ขุนไม่อยากให้นาวอยู่ที่นี่คนเดียว วันที่ขุนไม่อยู่มันอันตราย อีกอย่างเวลาที่นาวไปนอนบ้านขุน นาวจะไปได้อย่างสบายใจ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนตัวเล็กโดยน้ำเสียงที่มั่นคงไร้การหยอกล้ออย่างเช่นก่อนหน้า เขาเคยบอกเธอหลายครั้งให้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน แต่เธอให้เหตุผลว่าเรายังไม่แต่งงานกันจะไปค้างทุกวันก็น่าเกลียดเกินไป เขาจึงอยากทำให้ทุกอย่างมันถูกต้องเพื่อตัวเธอและเขาเอง
“แต่ทุกวันนี้ ก็ …” เสียงแผ่วเบาของคนตัวเล
