ในวันนี้อาเป้งยังคงทำหน้าที่คอยรับส่งเมียตัวน้อยไปกลับร้านหนังสือเหมือนเช่นเคย
ต่างก็ตรงที่วันนี้เขาจะไปจากเธอแล้ว และไข่ไม่ได้รู้ตัวเลย
“เย็นนี้ไม่ได้มารับนะคะ” อาเป้งบอกตอนที่รถจอดด้านหลังของห้างสรรพสินค้า
“ค่ะ เดี๋ยวไข่กลับเอง” มันก็ถือเป็นเรื่องปกติ นานครั้งคุณอาจะไม่ว่างมารับ
“อารักน้องไข่นะคะ”
“ค่ะ” เธอยิ้มแล้วลงจากรถ ถ้าสังเกตสักนิด ใส่ใจสักหน่อยจะรู้ว่าคำพูดของอาเป้งเปลี่ยนไป
เขานั่งมองน้องไข่เดินหายเข้าไปในลิฟต์ ก็รู้มันทุกเรื่อง รู้มันทุกอย่างแต่ทำอะไรไม่ได้ ให้โวยวายเหรอ เฮอะ คนแก่แบบเขาเอาอะไรมาโวยวาย แต่งก็ไม่ได้แต่ง ใบทะเบียนสมรสก็ไม่มี
ก็แค่พ่อของลูก แค่คนที่นอนด้วยกันซึ่งเดี๋ยวนี้แทบไม่ได้นอนเตียงเดียวกันด้วยซ้ำ
“ในเมื่อน้องไข่ไม่ต้องการอาแล้ว อาก็จะไปค่ะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน น้ำไหลจากนัยน์ตา คิดอย่างถี่ถ้วนมาสักพักใหญ่ จึงเข้าใจว่าตัวเขาสมควรต้องไปจากน้องไ
