“ขอบใจนะที่เสียเวลามาหา” เอ่ยเมื่อเปิดประตูเข้ามานั่งภายในรถ
“ว่างพอดี”
“ป๊ะป๋าเราเป็นอะไรไม่รู้อะ ไม่ส่งข้อความมาเลย โทรหาก็ไม่รับ สงสัยจะยุ่ง” วิคเจทคือเพื่อนใหม่ที่ค่อนข้างคุยกันถูกคอ ถึงขั้นล้วงลับตับไตกันเลยก็ว่าได้ เพื่อน แค่เพื่อนจริง ๆ
“ไหนบอกเบื่อผัว ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง”
“ไม่รู้สิ ใจมันหวิว ๆ เวลาไม่มีเขา”
“คงใกล้กันเกินกว่าจะเห็นความสำคัญ”
“ยังไง”
“ก็อยู่ด้วยทุกวัน ทำอะไรด้วยกันซ้ำ ๆ กับคนเดิม ๆ ก็เลยเบื่อทั้งที่ก็รู้อยู่ว่าเป็นสิ่งพิเศษที่ได้รับแค่คนเดียว ง่าย ๆ ก็...ไก่ได้พลอย”
“แรงอะวิค”
“แรงกว่านี้อีกถ้าเธอไม่รู้ใจตัวเองสักที เมินผัวเบื่อผัวบ่อย ๆ ระวังผัวหนีนะ เดี๋ยวจะงานเข้านะครับ”
“ไม่หรอกน่าป๊ะป๋าไม่ทิ้งไข่หรอก”
ใช่ที่ไหนกัน เมื่อกลับมาถึงบ้านข้าวของที่เป็นของอาเป้งหายไปหมด หมดทุกอย่างจริง ๆ ชั่วขณะหนึ่งเหมือนด้านหน้ามันมืดไปหมด ไปไหนกัน อาเป้งไปไหน กดโทรหาก็
