หลังจากที่อาซานกลับไปแล้ว ฉันก็มีเวลาอยู่กับตัวเองและลูก เดินมาหลังบ้านเดินดูต้นไม้ที่แม่ซื้อมาปลูกมันกำลังเบ่งบาน
สายตาฉันพลันเหลือบไปเห็นลุงชอปยืนอยู่ตรงประตูทางเชื่อมบ้านคุณอา ลุงชอปยืนคุยกับแม่ ดูมีลักลมคมในแปลก ๆ จัง
ไม่ปล่อยให้ความสงสัยทำให้ใจว้าวุ่นฉันเดินเข้าไปในวงสนทนา “แม่คะ”
“รัมภา” สีหน้าของแม่ดูค่อนข้างตกใจ “มาทำอะไรตรงนี้ลูก แล้วซานกลับแล้วเหรอ”
“กลับแล้วค่ะ หนูก็เลยออกมาเดินเล่น เห็นแม่กับลุงชอป…”
“ลุงย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้” ลุงชอปชี้ไปที่บ้านของคุณอา
“แล้ว…”
“ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว” คงไม่อยากเจอฉันมากเลยสินะ
“อ้อ ค่ะ”
“แต่เลี้ยงรักยังอยู่นะลูก ถ้าหนูคิดถึงมันก็ไปหาได้นะ ลุงว่ามันก็คงคิดถึงหนู”
“เขาไม่เอาไปด้วยเหรอคะ”
“ไม่ครับ” ขนาดเลี้ยงรักก็ไม่รักแล้วเหรอ ถึงได้ทิ้งไว้ โดนทิ้งเหมือนกันเลยเลี้ยงรัก
“มันคงเหงามาก เอาไว้ไข่จะไปหาเลี้ยงรักนะคะ”
“ครับ เลี้ยงรักอ
