อำเภอ XXX
มือที่จับปากกามันสั่นจนฉันต้องใช้มืออีกข้างจับมือไว้ มีแม่คอยลูบหัวอยู่ข้าง ๆ ส่วนคุณอานั่งเงียบ ๆ รอฉันเขียนชื่อลงไป เขาน่ะเซ็นอย่างง่ายดาย โดยไม่คิดอะไรเลย
นั่นสิ เขาไม่คิดทำไมฉันต้องคิด ทำไมต้องคิดถึงวันที่เรามาจดทะเบียนสมรสกัน ทำไมภาพวันนั้นมันหวนกลับมา วันที่ฉันและเขาต่างยิ้มให้กัน มาวันนี้เขาไม่มีรอยยิ้มให้ฉันอีกแล้ว ก้มมองแต่นาฬิกาที่ข้อมือ เหมือนเร่งให้ฉันรีบเซ็นให้มันจบ ๆ สักที
เซ็นซะไข่เจียว ทุกอย่างจะได้จบต่างคนต่างไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ พยายามบอกตัวเอง พยายามดึงสติแล้วเซ็นชื่อลงในใบหย่า ยื่นมันให้เจ้าหน้าที่จัดการส่วนที่เหลือต่อ ไม่ถึง 5 นาทีทุกอย่างจบสิ้น ได้ใบทะเบียนหย่ามาแทนใบทะเบียนสมรส เราจึงแยกย้ายกัน
“อาเป้งคะ” ฉันตัดสินใจเรียกขณะที่เขากำลังจะเดินไปที่รถพร้อมลุงชอป ลุงชอปมาเป็นพยาน แม่ฉันก็เหมือนกัน
“ว่า” เขาหันมาถาม ใบหน้ามีแว่นกันแดดสวมใส่
“โชคดีค่ะ” ฉั
