38 ขัดใจ
“คุณชอบฉัน?”
“อืม ฉันจะโกหกเธอทำไม” เขาเปลี่ยนจากนั่งเก้าอี้เป็นหย่อนสะโพกลงบนเตียง พอจะขยับไปข้างๆ สองแขนยาวก็คว้าเอวของเธอไว้เสียก่อน “ฉันชอบเธอมานานแล้ว”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ก็ตั้งแต่ที่ฉัน....ยังอยู่บ้านหลังนั้น” ริมฝีปากหยักระบายยิ้มอ่อนโยน ดีดหน้าผากนูนด้วยความหมั่นเขี้ยว เพราะเธอทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสักที “ต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อ”
“ไม่ใช่ไม่เชื่อ ฉะ...ฉันแค่จับต้นชนปลายไม่ถูกค่ะ”
“ไง...ตกลงจะให้ฉันจีบไหม”
“ฉะ...ฉันคิดว่ามันอาจจะเร็วเกินไป เพราะฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่ว่า...เอ่อ...ฉันจะลองๆมองคุณใหม่” ปิ่นมุกพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากำลังรู้สึกดีใจที่เขาเองก็กำลังมีความรู้สึกดีๆให้เธอเช่นกัน
ภารกิจที่คุณท่านมอบหมายให้...กลายเป็นภารกิจของหัวใจไปซะแล้ว
“งั้นก็แสดงว่าเธอตกลงเป็นแฟนกับฉันแล้ว”
“ขี้ตู่จริงๆ ไหนก่อนหน้านี้บอกว่าแค่จีบ” เธอยกมือตีอกแก
