หยาดน้ำตาบนแก้มนวลแห้งไปแล้วเพราะหล่อนเช็ดซ้ำไปซ้ำมาหลายต่อหลายครั้ง ความเจ็บปวดจากการกระทำของหัสบรรณทำให้หล่อนทุกข์ทรมานแสนสาหัส หล่อนตัดสินใจแล้วว่าจะเดินทางไปอังกฤษให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ การอยู่ห่างไกลแม้จะปวดร้าวทรมาน แต่มันก็ยังดีกว่าการอยู่ใกล้แล้วแตะต้องไม่ได้แบบนี้
“อ้าว ลูกหยง หายไปไหนมา พ่อตามหาเสียทั่วเลย”
พ่อเลี้ยงพิรุณเอ่ยทักบุตรสาวด้วยความดีใจ เขายิ้มให้หล่อน แต่ตันหยงไม่มีรอยยิ้มให้
“พ่อมีอะไรกับหยงเหรอคะ”
ผู้เป็นพ่อเดินมาหยุดตรงหน้า ยกมือขึ้นแตะไหล่บอบบางแผ่วเบา มองบุตรสาวด้วยความรักความเอ็นดูหมดหัวใจ
“พ่อหาผู้ชายดีๆ ให้กับลูกได้อีกคนแล้วนะ”
“อีกแล้วหรือคะพ่อ” ตันหยงถามกลับอย่างเบื่อหน่าย
“คุณเจอรัลด์ ลูกหยงก็ไม่ชอบ พ่อยงยศลูกก็ไม่เอา พ่อก็เลยต้องไปหามาใหม่น่ะสิ แต่รับรองนะว่าคนนี้โปรไฟล์เลิศ ดีกรีเป็นถึงนายแพทย์เลยนะลูกหยง หล่อด้วย พ่อแม่เขาก็เป็นถึงเศรษฐีใหญ
