งานเลี้ยงต้อนรับผู้ว่าราชการจังหวัดคนใหม่ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ในงานเต็มไปด้วยเศรษฐี มหาเศรษฐีมากมายแทบจะเดินชนกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คงหนีไม่พ้นพ่อเลี้ยงพิรุณ เจ้าของไร่องุ่นพิรุณโปรยนั่นเอง ชายร่างท้วมวัยกลางเดินทักทายคนที่ตัวเองรู้จักอย่างสนิทสนม
“สวัสดีครับคุณเจอรัลด์ เดี๋ยวนี้ไม่เห็นไปหาลูกสาวผมที่บ้านเลยล่ะครับ”
เจอรัลด์ในชุดเรียบหรู หล่อสมบูรณ์หรี่ตามอง
“ผมกับลูกสาวของพ่อเลี้ยงไม่ได้มีอะไรพิเศษต่อกันครับนี่ครับ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นที่ผมจะต้องสละเวลาที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำเพื่อลูกสาวของพ่อเลี้ยง”
พ่อเลี้ยงพิรุณหน้าชาดิก แต่ก็พยายามหัวเราะกลบเกลื่อน
“แหม... คุณเจอรัลด์หล่อแล้วยังจะรวยอารมณ์ขันอีกนะครับ”
“ถ้าคุณคิดว่าผมพูดเล่น ก็ตามสบาย ผมขอตัว”
เจอรัลด์ปลีกตัวเดินจากไป พ่อเลี้ยงพิรุณมองตามไปด้วยความขุ่นเคือง
“คิดว่าหล่อ รวยคนเดียวหรือไง ไอ้ฝรั่งขี้นก”
หลังจากพลาดเป้าหมายไปหนึ่ง
