พ่อเลี้ยงพิรุณเคาะประตูห้องนอนของบุตรสาวอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบออกมา เขาจึงรีบเปิดเข้าไปเพราะเป็นห่วง แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็พบว่าตันหยงนั่งเหม่ออยู่บนเตียงด้วยท่าทางเลื่อนลอย หัวใจพ่อเจ็บปวดเหลือคณานับ
“หยงลูกพ่อ...”
ตันหยงเงยหน้าขึ้นมองบิดา และฝืนยิ้ม ยกหลังมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง
“หยงกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอีกใบค่ะ”
พ่อเลี้ยงพิรุณทรุดกายลงนั่งบนที่นอนข้างบุตรสาว ดึงร่างสั่นสะท้านเข้ามากอด
“พ่อขอโทษนะลูกหยง พ่อทำให้ลูกต้องมารับชะตากรรมแบบนี้ พ่อขอโทษ...”
“อย่าพูดแบบนี้สิคะพ่อ... หยงทำตัวเองต่างหาก หยงดันไปรักเขา และตัดใจจากเขาไม่ได้เอง หยงถึงต้องมากินน้ำตาแทนข้าวแบบนี้”
แม้จะพยายามทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่จนแล้วจนรอดก็ลืมไม่ได้เสียที หัสบรรณตามมาหลอกหลอนในความฝันเสียทุกคืน
“พ่อรักลูกหยงมากนะ ลูกหยงคือแก้วตาดวงใจของพ่อ”
พ่อเลี้ยงพิรุณดันตัวลูกสาวออกห่าง มองดวงหน้านองน้ำตานั้นด้วย
