นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นอย่างประหลาดใจ เมื่อได้ฟังประโยคบอกเล่าจากปากของสตรีผู้งดงามตรงหน้าจบ
“นี่ญาดาจะไปจริงๆ เหรอ”
คนถูกถามพยักหน้ารับน้อยๆ นัยน์ตาคมโตเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หัวใจของหล่อนเหมือนถูกปลิดทิ้งด้วยกริชร้าย เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วเจอรัลด์มาที่นี่ มาเมืองไทยก็เพื่อตามหาหล่อน ไม่ได้มาเพราะความบังเอิญอย่างที่เคยคิดเอาไว้
“ค่ะ ญาดาจะกลับโมร็อกโก ญาดาอยากคุยกับคุณเจอรัลด์ให้รู้เรื่อง”
หัสบรรณระบายยิ้ม นัยน์ตาเป็นประกายยินดี
“ญาดาทำถูกแล้วละ เพราะการวิ่งหนีความรู้สึกของตัวเองนั้นมันแสนทรมาน เราควรจะหยุดและต่อสู้กับมันด้วยสติ และหัวใจ”
“เหมือนพี่หัสทำกับคุณตันหยงตอนนี้ใช่ไหมคะ”
พอถูกถามเรื่องของตัวเองขึ้นมาบ้าง หัสบรรณถึงกับทำหน้าไม่ถูก รู้สึกอึดอัดขัดเขินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“อย่ามาแซวพี่สิ พี่ไม่ได้อะไรกับตันหยงหรอก ก็แค่รับปากพ่อเขาไว้เท่านั้นแหละ”
ญาดามินทร์มองค
