ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้งติด ทำให้ตันหยงที่นอนร้องไห้ตาแดงก่ำอยู่บนเตียงนุ่ม ต้องยันกายลุกขึ้นนั่ง
“เข้ามาเถอะค่ะป้าสมศรี”
ประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมกับผู้ชายตัวโตก้าวเข้ามา เจ้าของห้องสาวหน้าตาตื่น สติเหมือนจะหลุดลอยออกร่าง เขา... เป็นเขาได้ยังไงกัน
“นาย... มาทำไมกัน”
นัยน์ตากลมโตจ้องมองผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีเขียวอ่อนเขม็ง แม้จะโกรธแม้จะน้อยใจแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงมีอิทธิพลกับหัวใจดวงน้อยของหล่อนอยู่ดี ก้อนเนื้อในอกมันเต้นแรงระรัว กลีบปากอิ่มถูกฟันคมๆ กัดจนเลือดซึมไหล
เขายังต้องการอะไรอีก ยังต้องการอะไรจากผู้หญิงน่ารำคาญอย่างหล่อนอีก!
“ออกไปให้พ้นนะ อย่ามายุ่งกับฉัน”
เขาไม่ไปไหน แถมยังหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ในมือเดินเข้ามาหยุดใกล้ขอบเตียงนอนของหล่อนด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้านสักนิด
ตันหยงยืนตัวแข็งราวกับถูกสะกด แม้จะอยู่ในอารมณ์เศร้าเสียใจ แต่ความหล่อของเขาก็ยังบาดตา ม
