ตันหยงรีบยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง เมื่อป้าสมศรีเปิดประตูห้องนอนและเดินตรงเข้ามาหา หญิงสาวฝืนยิ้มบางๆ ให้ทั้งๆ ที่หัวใจยังคงเต็มไปด้วยหยาดโลหิต
“ป้าสมศรีมีอะไรกับหยงหรือเปล่าคะ”
ป้าสมศรีเข้าใจความรู้สึกของตันหยงดีจึงเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงเรื่องที่กำลังทำให้สาวน้อยร่ำไห้ปานจะขาดใจอยู่ในขณะนี้
“วันนี้คุณหนูไปเยี่ยมพ่อเลี้ยงมา ท่านเป็นยังไงบ้างคะ”
“เท่าที่หยงเห็น พ่อก็สบายดีตามอัตภาพค่ะ”
คนพูดก้มหน้าหลบสายตาของคู่สนทนา พลางยกหลังมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งจนแก้มนวลแห้งสนิท ป้าสมศรีกุมมือนุ่มของตันหยงเอาไว้
“คุณหนูยังจะเดินทางไปอังกฤษอยู่อีกไหมคะ”
ตันหยงเงยหน้าขึ้น พลางศีรษะน้อยๆ
“หยงคงทิ้งไร่พิรุณโปรยไปไม่ได้หรอกค่ะ หยงสงสารคนงาน”
“แต่คุณหนูยังเด็กเกินไปนะคะ และก็ไม่เคยทำไร่มาก่อน คุณหนูไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย”
ป้าสมศรีพูดอย่างเป็นกังวล ซึ่งตันหยงก็รู้สึกเป็นกังวลไม่แพ้กัน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ห
