สีเหลืองทองทอระยับประดับโค้งฟ้า กลิ่น
บุบฝาโชยกรุ่นหอมละมุน รุ่งอรุณงดงามนักจับดวงอุรา บรรยากาศรอบตัวช่างอบอวลไปด้วยความกลิ่นไอแห่งความรื่นรมย์สดใส แต่หัวใจที่ถูกกรีดจนยับของญาดามินทร์กลับไร้ซึ่งความสุขสันต์ หยาดน้ำตาคือเพื่อนที่ประคองกอดมาตลอดทั้งค่ำคืน
มือบางยกขึ้นป้ายหยดน้ำตาทิ้งไหลหล่นมาตามร่องแก้มอย่างหมดเรี่ยวแรง พยายามบอกตัวเองให้เข้มแข็ง แต่ก็ทำได้ยากยิ่ง หญิงสาวสะอื้นไห้เจ็บปวด ทุกคำพูดโหดร้ายของเจอรัลด์ยังคงดังก้องอยู่ภายในหูตลอดเวลา เขาเกลียดชังหล่อน ไม่เคยรัก ไม่เคยต้องการ
“ตัดใจได้แล้ว... ตัดใจญาดา... อย่าโง่ต่อไปอีกเลย...”
หยาดน้ำตาถูกเช็ดอีกครั้งและอีกครั้งแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดไหลเลยแม้แต่น้อย หัวใจก็ไม่เคยหยุดสะอื้นไห้แม้แต่วินาทีเดียว หล่อนเจ็บ ทรมาน จากความรักที่ไม่ได้เคยตอบกลับมาจากผู้ชายใจดำอย่างเจอรัลด์
“ตื่นเช้าเชียวนะ”
เสียงคุ้นหูทำให้คนที่ร้องไห้อยู่ต้องห
