สามปีต่อมา
"ฟ้าคราม เป็นยังไงบ้างอยู่กับพ่อไนท์ดื้อไหม ครับ"
(ไม่ดื้อครับ คิดถึงแม่นะครับ) เสียงเด็กผู้ชายวัยน่ารักตอบกลับมาตามสายวีดีโอคอล เขาส่งรอยยิ้มให้ฉัน
"แม่ก็คิดถึงฟ้าครามนะครับ อย่าดื้อกับพ่อไนท์เข้าใจไหม แล้วเดี๋ยวแม่จะพาพ่อพลไปหานะ"
(รู้ครับ ฝากบอกพ่อพลด้วยว่าฟ้าคิดถึง รักแม่นะครับ)
"ครับแม่ก็คิดถึงลูกมาก รักฟ้าครามครับ" ฟ้าครามโบกมือบ๊ายบายฉันและหมุนหันกล้องไปทางไนท์
ไนท์ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม (ไง สบายดีไหม)
"ถามทุกวันไม่เบื่อเหรอ" ฉันยิ้มให้อดีตสามีที่ตอนนี้ทำหน้าที่พ่อของลูกและอยู่ในฐานะเพื่อนสนิทของฉัน
(ก็ไม่รู้จะพูดอะไรไง พลไปไหน) เขายิ้มอ่อน
"ตัวโตไปไร่ กินข้าวยังลูกดื้อไหม"
(ยังไม่ได้กิน ลูกก็ไม่ดื้อนะ ไปเรียนกลับบ้านทำการบ้าน แล้วบางวันพาไปเล่นกับน้องดาว)
"อ่อ เดย์ว่างเดย์จะไปหาลูกนะ"
(เพิ่งจะมาเมื่ออาทิตย์ก่อนเอง ไหนว่าที่สวน
