การลืมตาตื่นของฉันมันช่างยากเย็นเหลือทน ฉันเจ็บปวดไปหมดทั้งร่างกาย ฉันรู้สึกหนักที่ขา หนักจนไม่มีแรงยกขาทั้งสองข้างได้
ถ้าการเจ็บปวดมันทรมานขนาดนี้หรือว่าฉันตายแล้วเหรอ ไม่นะ ฉันยังตายไม่ได้ลูกของฉันยังไม่โตเลย ไหนจะสามีของฉันล่ะ ตัวโตของฉันเป็นยังไงบ้าง หวังว่าเขายังมีชีวิตอยู่ หวังว่าจะปลอดภัยนะ
"เดย์ เดย์ฟื้นแล้วเหรอ" เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น ฉันพยายามเปิดเปลือกตา ภาพตรงหน้ามันหม่น ฉันกะพริบตาสามถึงสี่ทีเพื่อปรับการมองเห็น
ภาพตรงหน้าของฉันคือไนท์ที่ยืนจ้องมองฉันอยู่ ฉันจึงยิ้มให้เขา
"อะกินน้ำก่อน" ไนท์ยื่นแก้วน้ำพร้อมหลอดให้ฉันดูดดื่ม
"ตัวโตเป็นยังไงบ้างเขาปลอดภัยดีใช่ไหม" จ้องใบหน้าของไนท์ เฝ้าหวังว่าคำตอบที่ได้คงทำให้ฉันพึงพอใจ
"ปลอดภัยดี ลูกคิดถึงเดย์มากเลยนะ รู้ไหมว่าหลับไปเกือบสามอาทิตย์เลย"
"ขาเดย์ทำไมต้องใส่เฝือกล่ะไนท์"
"ขาหักเดี๋ยวถอดเฝือกหัดเดินก็เหมือนเดิมแล้ว เดี๋ย
