“นายห้ามทำอะไรน้องอัญนะเคียร์ส”
เคียร์สแค่นยิ้มออกมา
“เป็นห่วงกันจริงๆ นะ”
อัญชันกะพริบตาไล่น้ำตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนใจร้าย
“พี่ชายมีอะไรจะพูดกับหนูอัญอีกเหรอคะ”
เขากัดฟันแน่น ก่อนจะลากร่างอรชรให้เดินตามไปอีกทาง
“พี่ชายจะพาหนูอัญไปไหนคะ” หล่อนสะบัดมือแรงๆ แต่ไม่หลุด จึงมองเขาอย่างตัดพ้อ
“หรือว่ายังทำร้ายหนูอัญไม่พอ”
เคียร์สไม่สนใจคำตัดพ้อของหญิงสาว เขาเค้นเสียงถามในสิ่งที่ตัวเองคาใจทันที
“มาอยู่กับอนลได้ยังไง”
คนถูกถามน้ำตาไหล น้อยใจนักกับความเย็นชาของเคียร์ส
“คนรักกันก็ต้องมาอยู่ด้วยกันสิคะ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย”
“ไม่จริงหรอก เธอรักฉัน”
หัวใจของอัญชันเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน
“ใช่ค่ะ หนูอัญเคยรักพี่ชาย แต่ตอนนี้... ไม่ได้รักอีกแล้ว ได้ยินไหมคะ ว่าไม่ได้รักอีกแล้ว!”
“ฉันไม่เชื่อ”
“นั่นก็แล้วแต่พี่ชายจะคิดเถอะค่ะ”
หล่อนพยายามจะหัวเราะแต่ก็ทำได้แค่หัวเราะทั้งน้ำตา
“ว
