“คนดีของป้า...” ดารินรีบถลาเข้ามากอดร่างของอัญชันเอาไว้ด้วยความดีใจเป็นที่สุด “ป้าขอโทษนะหนูอัญ... ป้าขอโทษ...”
“คุณป้าไม่ต้องขอโทษนะคะ คุณป้าไม่ผิดหรอกค่ะ” อัญชันน้ำตาไหลริน ขณะมองหน้าดารินและป้าสมใจด้วยความคิดถึง “หนูอัญโง่เองที่เชื่อคำพูดของน้องอร”
“หนูอัญไม่ผิดหรอกลูก คนผิดคือสองแม่ลูกนั่นต่างหากล่ะ” ดารินประคองร่างสั่นเทาเพราะแรงสะอื้นของอัญชันให้ไปนั่งบนโซฟา ป้าสมใจรีบขยับเข้ามาหา
“คุณหนูอัญผอมลงไปเยอะเลยนะคะ”
อัญชันยิ้มให้กับป้าสมใจอย่างขอบคุณกับความห่วงใยที่ป้าสมใจมีให้เสมอมา
“นั่นสิ กลับไปกรุงเทพฯ คราวนี้แม่สมใจต้องทำของโปรดให้หนูอัญกินเยอะๆ เลยนะ” ดารินน้ำตาคลอ จับมือของหญิงสาวเอาไว้แน่น “รู้ไหมว่าป้าและทุกคนตกใจแค่ไหนที่หนูอัญหายไป”
“หนูอัญขอโทษค่ะ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่กลับไปด้วยกันก็พอแล้ว” ดารินยกมือขึ้นลูบหัวของอัญชันอย่างเอ็นดู
“รู้ไหมว่าพ่อเคียร์สตามหาหนูข้ามวันข้า
