“รสชาติกินได้ไหมคะ” ฉันนั่งลุ้นรอคำตอบ เอาจริง ๆ คือฉันยังไม่กล้าชิมที่ตัวเองทำเลย ไม่ว่าจะข้าวผัดหรือต้มยำฉันทำอย่างเดียว ไม่ชิมรสชาติ
“…” เขาเคี้ยวแล้วมองหน้าฉันนิ่งเรียบ
“เสือ… ถ้าไม่อร่อยเราไปกินข้างนอกกันดีกว่าเนอะ” ฉันร้อนตัวขึ้นมาทันใด ฉันมั่นใจว่ามันต้องไม่อร่อยอยู่แล้วล่ะ เครื่องปรุงฉันก็ใส่มั่ว ๆ ถ้ามันอร่อยก็คือฟลุ๊คละล่ะ
“ลองชิมยัง” เขาเลิกคิ้วสูง
“ไม่ ฉันไม่กล้ากิน” ฉันตอบพร้อมส่ายหัวประกอบ
“ที่รัก คุณวางยาในอาหารให้ผมกินไหมเนี่ย”
“เสือ…” ฉันมองบนใส่เขา ใครจะบ้าทำแบบนั้นกันล่ะ ถึงเขาจะร้าย แต่ฉันก็รักเขาจะตายไป
“งั้นก็ชิมครับ” เขาเชิญชวน
“จะไม่ท้องเสียใช่ไหม” ฉันหาข้ออ้างเพื่ออิดออด
“ถ้าเสียก็คงจะเสียด้วยกันที่รัก เร็วครับ ชิมเร็ว” คุณชายใช้ช้อนตักข้าวผัดแล้วยื่นมาตรงหน้าฉันเพื่อป้อน
หน้าตาก็ปกตินะ แต่จะรสชาติยังไงนั่นคืออีกเรื่องเลยล่ะ
“อ้าปากที่รัก” เขาจ่อช้อนที่ป
