(“มี้ฮะ น้องคิดถึงมี้น้า”) น้องทิวโบกมือผ่านกล้องแล้วฉีกยิ้มสดใสส่งมาให้ฉัน
“มี้ก็คิดถึงน้องครับ คิดถึงมาก ๆ เลย” ฉันรีบตอบกลับน้องทิวด้วยน้ำเสียงที่สดใสและความคิดถึงที่เอ่อล้น
จู่ ๆ คุณป๊าของคุณชายก็มีคำสั่งให้น้องทิวไปเรียนที่อเมริกาพร้อมกับลูกชายคนเล็กของท่าน ซึ่งคนหวงลูกอย่างคุณชายก็เห็นดีเห็นงาม ไม่ทักไม่ท้วงแต่อย่างใด
แล้วฉันก็ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอะไรทั้งนั้น เพราะคุณชายก็ไม่ได้ถามหรือปรึกษาอะไรฉันเลย
น้องทิวไปตั้งแต่ครั้งที่คุณเนมบอกฉัน ซึ่งตอนนั้น คุณเนม บอกแค่ว่าไปเยี่ยมญาติที่ต่างประเทศไม่ได้บอกว่าน้องทิวจะไปเรียนต่อที่นั่นพร้อมลูกชายคนเล็กของคุณป๊า
ซึ่งเรื่องนี้คุณป๊าโทรมาคุยกับคุณชายเมื่อสองวันหลังจากที่คุณป๊าเดินทางไปถึงที่นั่น
ฉันกลับจากเที่ยวที่เชียงรายได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว คือตั้งแต่วันที่คุณชายป่วย หลังจากนั้นเราก็อยู่ต่อด้วยกันอีกหนึ่งอาทิตย์ จากนั้นคุณชายก็พาฉัน
