ฉันยังคงร้องไห้ที่พื้นห้อง หลังจากที่วางสายเขาไป
กระทั่งเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้
“ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าการที่คุณร้องไห้มันทำให้ผมรู้สึกยังไง ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมที่รักว่าอย่าร้องไห้ให้ผมเห็น” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบฟังแล้วรู้สึกเย็นเยือกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่นั่งยอง ๆ ตรงหน้าฉัน
เขายื่นมือมาเชยคางฉันขึ้น จากนั้นเขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วแลบลิ้นเลียที่ใบหน้าของฉัน เขาโลมเลียน้ำตาที่ไหลอาบแก้มฉัน
ต่อมาเขาก็จูบซับที่หน้าผากฉัน ก่อนที่จะผลักฉันนอนลงกับพื้นห้อง
“ความจริงเราไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน คุณควรยิ้มให้ผมแทนการร้องไห้บ้าบอนี่นะ รู้ไหมว่าบางทีมันก็น่าเบื่อ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดรำคาญและใบหน้านิ่งเรียบ ในขณะที่มือเขาดึงเนคไทที่คอมาผูกรวบที่ข้อมือของฉันทั้งสองข้าง
“อยู่นิ่ง ๆ นะที่รัก ถ้าคุณไม่อยากให้ผมอารมณ์เสียไปมากกว่านี้” เขาสั่งเสียงเย็นเยือก พลางอุ้มฉันมาวางไว้บนเตียงกว้าง จากนั
