“เหนื่อยไหมฮะมี้” น้องทิวถามฉัน เมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องพักหลังจากที่ถ่ายทำทุกอย่างเสร็จสิ้นในเวลาเกือบเก้าโมงกว่า
“แค่เห็นหน้าน้อง มี้ก็หายเหนื่อยแล้วครับ”
“น้ำฮะมี้” น้องทิวเดินถือน้ำมาให้ฉันหนึ่งแก้ว
“น่ารักที่สุดเลยครับ มี้รักน้องนะ” ฉันคว้าเด็กน้อยมาหอมแก้ม สุดแสนจะชื่นใจ
“นอนพักก่อนไหมแก เดี๋ยวค่อยกลับ” ยัยโรสเอ่ย
“ไม่เอาอ่ะ นอนบนรถดีกว่า อยากกลับไปดูเสือ เดี๋ยวเสือจะรอนาน” ฉันตอบแบบไม่คิดอะไรให้มากความ เพราะฉันคิดถึงเขา และเป็นห่วงเขามาก ๆ
“แต่น้องอยากให้มี้พักผ่อนก่อนนะฮะ มี้ทำงานมาทั้งคืน ถ้ามี้ป่วยแบบป๊าแล้วน้องจะอยู่กับใครฮะ นอนพักนะฮะ น้องรักมี้นะฮะ” น้องทิวที่อยู่ในวัยกำลังช่างเจรจานั้นรีบพูดอ้อน แล้วคือฉันแพ้ลูกอ้อนทุกที
“อ้อนแบบนี้มี้ต้องยอมใช่ไหมครับ” ฉันหอมที่แก้มน้องทิวอีกรอบ
“ฝากน้องทิวต่ออีกนิดนะโรส เดี๋ยวฉันนอนสักชั่วโมงจะได้กลับบ้านกัน” ฉันหันไปบอกเพื่อนรักของ
